Danie dnia

[Lidia Maria Concertina]

Sięgam po wiersz Zbyt wysoko. Rzucam w siebie kamieniem. Rozbiło się tylko serce Na ile kawałków? - nie wiem.   Chcę z tobą oglądać zachód księżyca. Kęs modlitwy nad ranem Dobry przewiew przez różowe od  mgieł okna Zostawiłeś we mnie ogień i ... wodę Rozpaliłam się i ... przemokłam   Upychasz mnie do starej bryczki Przykrywasz zwątpienia pledem Ile już było takich przejażdżek? - Po co pytasz? ''Nie wiem.''   W oddali ... głucha cisza Szkoda, że nie możesz zobaczyć Łódeczek na tafli jeziora - niejednoznacznych przeznaczeń ...   Łyk polityki do snu Skrzypiące ... wodne łóżko Śpisz jak kamienna kłoda Nękana ... miłości puszkiem   Otwórz okno, bo parno! Syna chcesz nazwać Igor ... Chcesz tworzyć literaturę Ze mnie - wyrzucić ego   Chyba się doczekamy! Narodzin drugiej planety Paralelnej do ziemi Do ręki weź kastaniety I ułóż jakąś piosenkę! ... bibelot schowany do pudła Mózg jest już przygarbiony, lecz myśli chodzą na szczudłach ...   Oddaj mi zapalniczkę. Przez moment przestań się ruszać Wezwij do domu kelnera Tylko takiego ... z kuszą Niech nas przebije strzałą Nad zimnych flaków talerzem Wyławiam ... rozbite serce! I własnym uszom nie wierzę ....

[Pan Ropuch]

@Lidia Maria Concertina nie wiem czemu czytam 

 

paralelnej do naszej

 

mózg jest przygarbiony, a myśli chodzą na szczudłach

 

niech nas przebije bełtem  (tu bardziej  logiczny odczyt ;))

 

i bonus odropuchowy

 

Łódeczek na tafli jeziora - flauta jak nigdy, a one chyboczą się jak zawsze... (taki żeglarski wtręt :)

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

 

 

[fregamo]

@Lidia Maria Concertina no ... a co to "Nękana ... miłości puszkiem"...?

niezły opis

pozdrawiam