Gdybania, czyli marzenia płonne

[ewan_mcteagle]

gdybym tak mógł
falą twych włosów nad bryzą się unieść
zuchwałym marzeniem nie moć się nadziwić

i gdybym mógł
wschodem księżyca w bestię się zmienić
dzikim winem wkraść się do twego ogrodu
by zastygłe uczucia spoić ogniwem

gdybym tak mógł
polną woń zebrać - w jednym kwiatku -
cały świat ci ofiarować
bezchmurnym niebem okryć oblicze
wspólnym snem pejzaż namalować

gdybym mógł
altruistycznie egoizm z siebie wydobyć
i samotnością się z tobą podzielić

[Joanna_W.]

O marzeniach. Bardzo lirycznie, wg mnie. Tylko tytuł nie ten.

Pozdrawiam. A.

[Luthien_Alcarin]

bardzo liryczny i nostalgiczny utwór, co prawda ogniwa w drugiej strofie troche mnie draznia, choc prawdopodobnie jest to przewrażliwienie bio-chemicznej duszy na ogniwa chemiczne;), Daje duzego plusa:)

Pozdrawiam
Agata

[Przemo]

grzyta mi to "Zuchwałym marzeniem nie móc się nadziwić". To literówka? może lepiej "Marzeniom"? To "ogniwem"... Po winie w szóstym wersie "spoić" kojarzy się bardziej ze "spić", "napoić" a nie "złączyć". Gdyby zamiast tego ogniwa może dać jakiś synonim poetycki paliwa byłoby ciekawiej. Poza tymi drobnymi uwagami wiersz jest bardzo dobry. Plus wielki jak Himalaje :-)

[ewan_mcteagle]

serdecznie dziekuje za komentarze i za uwagi.