Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie zapomnieć

ais
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ais

ais

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 


pamiętasz kochany, jak byliśmy młodzi
leciutką, jak piórko brałeś mnie na ręce.
śmiejąc się mierzwiłam twoje krucze włosy
lubiłeś oglądać mnie w żółtej sukience.

 

leciutką jak piórko brałeś mnie na ręce
sami na parkiecie do świtania godzin.
lubiłeś oglądać mnie w żółtej sukience
później patrzyliśmy, jak świetlistość wschodzi.

 

sami na parkiecie do świtania godzin
tuląc amoroso, nie czując zmęczenia.
później patrzyliśmy, jak świetlistość wschodzi
na wskroś przeszczęśliwi zbłądzeni w marzeniach.

 

tuląc amoroso, nie czując zmęczenia
pocałunek długi scalił nasze usta.
na wskroś przeszczęśliwi, zbłądzeni w marzeniach
siebie widzieliśmy w miłosiernych lustrach.

 

pocałunek długi złączył nasze usta,
śmiejąc się mierzwiłam twoje krucze włosy.
siebie widzieliśmy w miłosiernych lustrach,
pamiętasz kochany - jak byliśmy młodzi...

 

 

____

Z inspiracji wczorajszym pantum Grzegorza.

Z lekką pomocą Litawor'a, którego pozdrawiam ;)

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez ais (wyświetl historię edycji)
7
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@ais tą żółtą sukienką z jej lekkością stworzył się bajkowy klimat. Takowych nie znam, ale nie nadepnął nikt w tańcu na odcisk tandetnego romansu, a to już sztuka, bo granica płynna. Pzdr

ais

ais

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Dag  O, dziękuję bardzo! To moje pierwsze tantum. I dostałam pomoc przy ostatniej strofce. Bo namodziłam, a wystarczyło zrobić prosty myczek.

Dziekuję Ci ba rdzo za serduszko i pozdrawiam!

 

@Dekaos Dondi Dziękuję DeDuś! Pozdrówka!

 

 

Miłego dnia ludky :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      Pan Marcepan

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Pan Marcepan napalił w piecu dymem z papierosa i siedział przy otwartych drzwiczkach, patrząc, jak sine smugi wciągane są w głąb komina. Zakaszlał i otarł pot z czoła, od kilku dni trawiła go gorączka. Chłód wieczorów potęgowały noce spędzane w pustym domu. Jesienny wiatr mruczał do snu; jego głos, dobiegający przez nieszczelne okna, był skargą pisaną na zmarnowane życie. Pan Marcepan nadal nie potrafił, a może nie chciał, odczytać sensu ukrytego w głosie wiatru. W zamian, każdego wieczoru szedł do kuchni i smarował chleb musztardą. Jeszcze chwilę siedział, nasłuchując ciszy własnych myśli, a gdy ogarek świecy gasł, gasła też cisza.   Lubił obserwować poranki oczami Amiko. Gdy wyobrażał sobie, jak ona je widzi, czuł, że tworzy się w nim coś nowego i niepowtarzalnego. Jego dni były powolnym umieraniem, tak było od dawna. Każdej jesieni, gdy poranne mgły otulały niepokojem, czuł, jak fragment serca zamienia się w ugór, który już nie rozkwitnie kolejną wiosną. Amiko była inna, przynajmniej lubił tak o niej myśleć. Gdy patrzył na świat oczami Amiko, każda najmniejsza czynność urastała do wielkiej radości. Obieranie ziemniaków, zbieranie grzybów w lesie, każdy krok, każdy przedmiot wyrywał z nicości. Jak wielkim darem było widzenie świata jej oczami. Zdał sobie sprawę, że dar ten nadaje mu kształt - cienie ożywały. Dopóki pamiętał o fascynacji, czuł, jak pojawia się w nim Amiko. Ona mówiła, że to prawdziwy cud - wyłonić się z niebytu.   Pan Marcepan ze zdziwieniem spoglądał na mokre ślady stóp prowadzące z tarasu do wnętrza domu. Nie przypominał sobie, żeby wychodził dzisiaj na deszcz. - Kolejny dowód, że ktoś ze mną mieszka - wymruczał do siebie. Dowodów było ostatnimi czasy dużo więcej. Zakładki w książkach nie otwierały się na właściwej stronie, gramofon sam się uruchamiał. Jakby na potwierdzenie, z piętra domu rozległy się pierwsze takty Blues Legacy w wykonaniu spółki Milt Jackson & John Coltrane. Gdy wchodził trzeszczącymi schodami, po ścianie przebiegł cień kota. Dom, niczym lustrzana igraszka, powielał echo jego kroków w zupełnie innym świecie.    
    • Papierowy Lis
      Na dorosłość - człowiek brzmi dumnie

      Przez Papierowy Lis · Opublikowano

      @Berenika97 a kto jest bez winy niech pierwszy rzuci kamieniem... Dziękuję i pozdrawiam!
    • Proszalny
      Mleczne drogi

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Miaukot przynosi ulgę na wycieraczce leży bezgłowa mysz   Wiosna dotarła. Dziękuję.
    • iwonaroma
      jeżeli jesteś na szczycie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Nata_Kruk :) Dziękuję     
    • Proszalny
      Bezsenność wg BiC Metafory

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @LessLove    Mi także się podoba. Ten wiersz przeszedł operację na otwartym sercu. Pierwotnie brzmiał tak - wklejam na pamiątkę...   W kieszeni szlafroka przepaść Na dnie zakwita pole tytoniu W płomieniu zapalniczki Sylabizuje biały szum   W oddali mam pociąg do snu Podwozi gwiazdy na gapę Stukotem mu odpowiada Kapiąca woda z kranu   Kołatanie serca pompuje ciepło Neony filtrują hipnagogi rur Błyskami widziadeł filmu Skręcam w bezsenność   Świetliki ogarki papierosów Na siódmym piętrze nieba Ruch jest wstrzymywany Semafor dla samolotu   Tuż przed budzikiem sen Gumka do włosów żony Wplecione włosy dwa Grążele rzęsy soma

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...