Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zdefraudował sporo kasy

i się jawnie z tym obnosi

bo ta kasa była jego

tak przynajmniej o tym głosi.

 

Fakt w rejestrach brak zapisu

a na koncie same zera

ten to umie się ustawić

w życiu niczym lis przechera.

 

Nikt go za to nie posadzi,

że sam siebie obrabował

pobrał z kasy, bo jak mówi

na frykasy potrzebował.

 

Zapytano go czy zwróci

i czy zwróci z odsetkami

odpowiedział bardzo krótko

rozwiążemy sprawę sami.

 

Alternatyw wszak nie widzę

szukać ich też nie zamierzam

śledztwo poprowadzi żona

bo mą wolność jej powierzam.

 

Nawet jak orzeknie wyrok

to posiedzę dzień w łazience

za to, że się nie spytałem

i jak zwykle coś tu kręcę.

 

Opublikowano

@M.A.R.G.O.T

Jako sprawca zamieszania

nie mam tu nic do dodania

bowiem jako oskarżony

nie mam wpływu na sąd żony

 

chociaż akta mam do wglądu

nie chcę korumpować sądu

liczę na to, że ma stara

jeśli zechce się postara

 

o łagodny wymiar kary

i mi powie słuchaj stary

raz ostatni i jedyny

dziś masz względy u sędziny

 

a ja z miną niewiniątka

bez żadnego zawiniątka

przyjmę karę za przewinę

i przeproszę (ją) sędzinę

 

za mój chwiejny charakterek

i zaproszę na spacerek

ostatecznie i do kina

- warta tego jest sędzina.

 

pozdrawiam ;)))

Opublikowano

@M.A.R.G.O.T

 

Kiedy Zorro twarz przysłania

także jest do rozpoznania

maski noszą też bandyci

i aktorzy, celebryci

 

ja, choć jestem oskarżony

nie użyję tej zasłony

bo uważam, że natura

tu w tym względzie więcej wskóra

 

no, bo jakże by inaczej

my w maseczkach? To już raczej

przeciąć nam małżeńskie łoże

- a i tak się z nią położę.

 

pozdrawiam  ;)))

Opublikowano

@M.A.R.G.O.T

Czyli sprawa przesądzona

w tym przypadku mąż i żona

na słoneczko wyjdą z cienia

a gdy dojdzie do zbliżenia

 

nikt ich za to nie ukarze

nawet gdyby siedli w barze

obok siebie, przytuleni

w tle muzyczka, śpiew Eleni

 

i nie będzie to rozpusta

kiedy złączą swoje usta

bo im taki cel przyświeca

kiedy obok płonie świeca.

 

pozdrawiam ;)))

Opublikowano

@M.A.R.G.O.T

I w przenośni i dosłownie

szybko można polubownie

dojść do sedna, zewrzeć szyki

mimo gorzkich słów krytyki.

 

Precz odrzucić gorzkie żale

jakby ich nie było wcale

nadal cieszyć się radością

i spożywać ją z miłością.

 

Ten jest biedny, kto samotny,

bez uśmiechu i markotny

a w duecie inne życie

- chcecie to w to uwierzycie.

 

pozdrawiam ;)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Całkowicie się zgadzam, ale teraz ludzie jakby mniej odporni i niejednemu w / po jednej złej chwili wali się świat. Pozdrawiam
    • @Waldemar_Talar_Talar Nasze życie jest wszystkim, co mamy, a nie jest tylko nasze. Nikt z nas nie zdoła się go dokładnie nauczyć - skoro żyjemy pierwszy raz. Wszystko co nas w nim spotyka jest "przyprawą istnienia", darem - tak cierpienie, jak szczęście. Cieszmy się, że zostaliśmy zaproszeni na tę ucztę... przez Kogoś. Pozdrawiam Serdecznie :-)
    • Molo było niewielkie. Pełne gnilnych glonów,  rozprutych desek  i wymytych przez fale kłód, mających utrzymywać konstrukcję w całości. Czuć było pod gołą stopą  każdą zmianę natężenia wody, każdy silniejszy podmuch wiatru, każdy ruch piasku na dnie. Było mi tu swojsko. Niestabilnie i wrogo. Nawet balustrada była cała we rdzy. Siedziała na niej grupka rybitw. Rozmawiały w ptasim języku, przekrzykując się nawzajem, niczym emerytki osiadłe przez cały dzień na parkowej ławce. Gdy tylko się zbliżyłem ucichły, obrzucając mnie nienawistnym spojrzeniem. Zerwały się do lotu skrzecząc dziko. Rozpostarły swe skrzydła  nad samym lustrem tafli. Dopiero w połowie toni, wzbiły się w nisko osadzone chmury. Zniknęły mi z oczu. Moim żywiołem nie jest woda ani powietrze. Jest nim ogień rozpalający pokłady nieskończonej samotności i odseparowania. Jest nim ziemia. Doskonale zimna i wilgotna. Pokryta mchem, koniczyną i robactwem. Mam nadzieję, że kiedyś mnie przyjmie. Moje zastygłe w śmierci ciało  i bladą, sosnową trumnę. Żaby wesoło rechotały  w przybrzeżnych szuwarach. Czasami ryba wzburzyła wodę, łaknąc w swe skrzela,  dawki ożywczego tlenu. To znów liść zniesiony tu  przez północne podmuchy  osunął się z gracją na falę. Był suchy i martwy a jednak mimo wszystko drwił sobie z tego. Nie zamierzał tonąć. Przeciwnie. Tańczył w tę i z powrotem, próbując się przystosować  do energii i klimatu nowego miejsca. Ważki obsiadły wodne pałki i lilie. Drzemały w cieple sierpniowego upału. Nawet drapieżnikom należał się wolny dzień. Urlop od instynktu zabójcy. Rodzina kaczek podpłynęła bezgłośnie. Zadzierały łepki ku mnie, czekając na porcję suchego chleba. Dla nich to trucizna. A ja nie jestem mordercą. Wyobraziłem sobie siebie w wodzie, patrzącego na Ciebie jak te kaczki. Prosiłbym o koło ratunkowe. Ale dla mnie ratunek to trucizna. Nie potrafię pływać w tej mętnej zupie, którą nazywa się życiem. Utonąłbym na Twoich oczach. Z korzyścią dla obojga. Na plaży opodal zebrał się już mały tłum. Byłaś tam i Ty. Leżałaś na niebieskim kocu, ubrana w piękny dwuczęściowy, biały kostium. Uwielbiasz lato, wodę i słońce. Kochasz życie. Opalanie swych doskonałych krągłości. Błogość zatrzymania chwili relaksu. Kochasz być dopieszczona naturą. Całowana promykami. Muskana letnią bryzą. A mnie dzień boli, nęka, zabija. Wygania mnie w cień, noc  w niespokojny, koszmarny sen. Słońce mnie rani.  Oślepia. Wiatr przynosi podszepty o rychłym końcu. Jak można nie lubić lata? Jak widać. Trupy wolą mgły listopadowe. Przenikliwe, wilgotne zimno. Zamiecie, zawieje i dobrotliwe,  szczere łzy deszczu. Dłonie i stopy kostnieją wtedy na dobre a serce zamiera w piersi. Obiecałem Ci  wieczorny spacer po promenadzie. Kolację, lody i kwiaty. Dla Ciebie te najpiękniejsze. Dla mnie te złe. Są moją obsesją i inspiracją. Piękno które gnije na moich oczach. Wszystko wokół wspaniale gnije, bo życie jest jedynie  skuteczną do bólu trucizną.  
    • Zabrali Ci parasol chociaż pada deszcz potykasz się o krople  które są jak kamienie.    Nie masz siły iść dalej wszystko jest przeciwko  nawet niebo nie pomaga.   Na prawo i lewo rozrzucasz myśli wszędzie ich pełno zaznaczasz nimi swój teren.   Nie będą Cię widzieć i nie usłyszą krzyczysz głośno Twój głos  znika gdzieś w zaroślach.   Tam gdzie kwitną kwiaty podsycasz rośliny swoimi łzami  jesteś jak lód który topnieje.   Czas zatacza koło idziesz razem z nim dlaczego tak daleko i dlaczego nie wracasz.   Krople rosy zamienione w deszcz ogromne jak głazy i twarde jak lód kiedyś stopnieją Ty razem z nimi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...