zmartwychwstanie

[korek]

zamykam oczy 

chyba po raz ostatni

zjeżdżam w dół

windą ma szafot

mam już dosyć

zaprzestaje walki

bo moje krzyki

tak niewiele znaczą

poznaje podium

zbudowałem je sam

na nim ostatni raz

ostatnią krwią zabłysnę

i zaleje nią

otaczający świat

którt popchnął mnie

na moją decyzje

może któraś  z kobiet

namaluje portret

idącego na śmierć

mężczyzne w nadzieji

zanim jej opowie

bardzo głupi człowiek

jak nie wielki krok

wiele może zmienić

tak wiele słów 

dostaliśmy w spadku

i całe życie 

by je wypowiedzieć

a kiedy jedziemy

już windą w dół

pozostaje krzyczeć

przez zawiązany knebel

kat urania łze

i sięga po topór

z tłumu słychać śmiech

ludzi ubranych w opór

przed tym pomyśleć

za nim rzucą kamień

bo przeraża ich lęk

że sami tu staną

sam nie wiem czy warto

że teraz tam idę

czy okaże się prawdą

że to dla nich żyłem

i że za nich umrę

może to i trudne

ale wciąż w to wierze

i pójdę tam dumnie