Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Emerytura aktora

Sunnyflower
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sunnyflower

Sunnyflower

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Z oddali widzę Cię dziewczyno
Swe węgielne lica zalane gorzką łzą
Ocierasz leciutko i nadal trwasz 

 

Nikt już nie wie kim jesteś 
Sama tyś sobie najlepszą przyjaciółką
Kto Cię lepiej zrozumie jak nie ona

 

Całe życie gram w oczkiwaniu na oklaski
Nadchodzi moment gdy widownie 
ograniczam tylko do (S)Ciebie

 

Więcej nie chcę nie wpuszczę
Możecie walić pięściami ale nie otworzę
Teatr zamknięty na wieczność

 

Może raz na wieczny czas przyjmę kogoś wyjątkowego
Ale to wystarczy i nic więcej

 

Jednak nie martwcie się
Wyjdę do Was i będę zapewniać że
wszystko w porządku

 

Mój sztuczny uśmiech może choć trochę doda Wam otuchy
Chociaż tyle ode mnie otrzymacie

 

Bez problemu możecie zatapiać się w swoim własnym egoiźmie a ja tylko popatrze jak płyniecie

 

Przyjrzę się Wam uważnie i zadrwie po raz kolejny
Lecz nigdy się o tym nie przekonacie...
 

Edytowane przez Sunnyflower (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      W domyśle

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Starzec

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Starzec
      W domyśle

      Przez Starzec · Opublikowano

      @Poet KaA co począć z dredami? :) Dziękuję i pozdrawiam:)
    • Sylwester_Lasota
      Emily Jane Brontë - Nadzieja (Hope)

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski Brakuje mi wykształcenia, żeby odwoływać się do Seneki czy Hekatona, nie znam też kontekstu (tła) wiersza, jednak czytając ten tekst widzę skazańca z karą śmierci w dniu wykonania wyroku. I to jest dla mnie sytuacja beznadziejna. Sytuacja, którą można przyjąć dosłownie lub jako pewną metaforę. To mniej więcej miałem na myśli pisząc poprzedni komentarz. Moim zdaniem nadzieja pozwala przetrwać niejeden kryzys. Bywają jednak sytuację beznadziejne i wtedy "Nadzieja ulatuje do Nieba i już nigdy nie wraca". Mówiąc szczerze nie wiem czy zawsze można za to ją winić. Wiele takich przypadków wydaje mi się sprowokowanych przez tych, którzy tracą nadzieję, chociaż oczywiście nie wszystkie (ktoś kto dowiaduje się, że ma nowotwór trzuski, raczej nie jest temu winien), ale tu już znacznie odbiegam od treści wiersza. W nim widzę skazańca w celi, czekajacego na egzekucję, jako metaforę sytuacji beznadziejnej (na przykład zdiagnozowanego raka trzustki). Pozdrawiam.
    • hania kluseczka
      notatki z teorii braku

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      @hollow man   chyba najczęściej się zakochiwałam w mężczyznach niedostępnych, zimnych i nieoczywistych prawdopodobnie podoba mi się gonienie króliczka :P ciepłe kapcie, słodzenie po kątach i podane na tacy, to nie dla mnie w ogóle tego nie rozumiem ani nie czuję:) ale, w sumie, to zazdroszczę takim kobietom, które dają się posiąść i są dumnie (?) z tego, że mężczyzna nosi im torebkę, choć to jakoś, nie moje klimaty :)
    • LessLove
      Darmowy

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Devimon Twój wiersz kojarzy mi się z osobowością himalaistów, poznałem A. Hajzera i nikomu nieznanego, choć chodził kilka razy z Kukuczką, Bogdana S. (dr. socjologii), świetnie rokujący naukowiec. Obaj mieli w oczach ten sam rodzaj "szaleństwa", obaj zmarli. Artur w trakcie wyprawy, a Bogdan "banalniej", kilka dni po powrocie z wyprawy, na skutek powikłań po drobnym wydawało się urazie, jakich zawsze gromadził kilka w wyprawach.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...