Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dylemat..a mity

Gość

Przez Gość
w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Bo to boska tajemnica :) szatan wszystko wywraca do góry nogami, chcąc do nieba, wraca do piekła z racicami :)) - tajemnica raju:)))

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to co z Niebem?

i jaka jest różnica między piekłem a Ziemią?

Moim zdaniem nie ma po co odwiedzać piekła, chyba że chce coś tam sprawdzić przed Dniem Sądu Ostatecznego

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie wiem co masz na myśli, więc nie wiem co myśleć, chyba lepiej nie myśleć, Dziękuję :)

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

"Słowa ku górze, myśli w dół mnie ciągną,
Słowa bez myśli niebios nie osiągną."

 

i tylko sobie jedno zadaję pytanie

 

czy jestem dla ciebie człowiekiem Panie

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu rozpatrujemy hipotezę nie sens pytania.

Sama stałaś się bardziej boska od Niego

stwierdzając co zrobi.

Jeśli o sens to co jest ważniejsze proste

pytanie czy prosta modlitwa?

Magdalena

Magdalena

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Czy jeśli powiem że zmilczę odpowiedź to  milczę? Nie, jeśli bym milczała to można powiedzieć, że olałam  pytającego. Ale nie chcę się nie zgadzać, już sobie schodzę z tego tematu, pozdrawiam

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przepraszam jeśli uraziłem tą boskością, marny robak ze mnie. Ale odpowiem na pytanie; jest ono dawaniem, modlitwa braniem - są tak samo ważne:)

Pozdrawiam Magdaleno

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      splot

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Czarek Płatak   Bardzo dziękuję!  Twój komentarz brzmi jak poezja! :) Serdecznie pozdrawizm. :)
    • Poet Ka
      Kiedy rozum śpi, budzą się demony

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @jjzielezinski programowałem system (żeby uniknąć powtórzenia)   potraktuj, jakby nie było może na zbyt dużo sobie pozwoliłam przepraszam :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Brueglowskie lustra.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Czarek Płatak   Bardzo dziękuję!  Masz rację - mentalnie na przestrzeni wieków ludzie niewiele  się zmienili.  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • hehehehe
      A parom ZK "Zmora", pa!

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ej i karny? Zrumienisz sine? I murzyn raki je
    • Simon Tracy
      Duch Latarnika

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Morze szumiało jednostajnie, spokojnie, jakby próbowało  wymusić na mnie potrzebę snu. Choć był środek dnia  a sen nie był mi potrzebny. Chciałem pobyć sam. Dlatego wybrałem porę przedsionku sztormu i dziką plażę o ostrych jak brzytwy kamieniach Nie była piękna, nie miała serca,  nie zatrzymywała w pamięci  wschodów i zachodów słońca, nie zapraszała w swe poszarpane granice, kochanków spacerujących za ręce. Była zdradliwa lub została zdradzona. Porzucona lub świadomie wyklęta. Chciała istnieć w tym  nie znajdującym sensu bólu a z drugiej strony ginęła bez krzyku  coraz to głębiej pod wodą. Niedaleko niej woda kryła w sobie śmierć. Podwodną rafę z kamienia  na której onegdaj ginęły ożaglowane jednostki  płynące wzdłuż klifów Calais na północ  do Gandawy czy Kilonii. Byłem wrakiem co doczołgał się na brzeg. Depresji, rozpaczy, trądu umysłu. Jak pięknie byłoby rzucić się z wieży latarni. Pikować głową w dół jak mewy. Rozbić się na okruchy wspomnień. Mówią, że to duch latarnika  nadal wznieca ogień na cyplu. Jednak przepływające jednostki  go nie widzą.  Mijają na pełnej prędkości śrub, grobowiec który był latarnią. Nikt ich nie woła. Nikt ich nie czeka. Mają wykazy z radarów i sonaru. Czujniki i wskaźniki. Kiedyś wszystko czytano sercem. Rozmawiano uczuciem. Kochano romansem i figlarnością słowa. Teraz pędzi się wprzód rzeczywistości, samotnym, żeglarskim kursem. Chciałbym odpocząć  i od rzeczywistości umysłu  i od choroby serca. Chciałbym się o to pokłócić. Lecz sam tego uczynić nie mogę. Podniosłem piękną kremową muszlę. Była dość ciężka i pojemna. Na tyle by zmieścić wszystkie moje słowa. Cały mój ból. Zbliżyłem ją do ust zamiast do ucha. Wykrzyczałem tylko jedno słowo. Dlaczego!? Nie odpowiedziała. Widać morze mnie zagłuszyło. Szumiało jednostajnie, spokojnie, tak jak gdyby sztorm  wcale miał dziś nie nadejść. Niczego się nie dowiedziałem, ponad to że od dziś  nie zapłonie już ogień na cyplu. Zmarnowałem swoje życie jak i śmierć.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...