Opera mydlana

[puszczyk]

 

---

Rozgarnęłaś palcami strumyki siwizny.

Wytrząsnęłaś bemole jak płatki łupieżu.

Mistralu mego zamku, mój Boże,

pomożesz?

Ten świat taki dziwny.

Tyle smutku mi mruga teraz na kołnierzu.

 

Kochany, piszesz listy na igłach sosnowych,

a w warstwach powietrza ukrywasz chmurności.

Dotykałeś mnie przecież w alejkach parkowych.

Że mało?

Za mało.

Czas nie znał litości.

 

DNA masz straszne – zszarpane, rozwiane

jak te źdźbła trawoziół zakręcone wiatrem.

Kiedyś będę z tobą - kiedyś - tak nad ranem

włożę płaszcz...

Zostaniesz?

Kochany – zostanę.

 

To zostań. Spiję rosę z rzęs wrzosów liliowych.

Tych, co cię okryją w połoninach lata.

Ktoś szepce...

Kto kochany?

Czas lekcje odrobił.

Da nam siebie, lecz tylko w równoległych światach.

 

Jesteś?

Tak, traviata.

 

Traviata (wł) - zagubiona, zabłąkana.

[????]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, ładniutkie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[puszczyk]

Dzięki za ocenę.

Jeśli jest powyżej poetycki bemol (a wiadomo, że to smutna tonacja) - łupież, to gdzie go może być najbardziej widać, jak nie na kołnierzu?

[puszczyk]

Spox, nie denerwuję się.Po prostu wydaje się logiczne, przekładając ten fragment na język prozy, że łupież, który jest tu muzycznym smutkiem, widoczny jest najbardziej na kołnierzu.

Jak ten prawdziwy.

A co do samej konstrukcji - jest podporządkowana rytmowi.

Dzięki za uwagi i chęci.

Znaczy, że warto nad tym wierszem myśleć :)

[ais]

Spojrzałam, jaki komentarz dałam, nie powtórzę go.

To naprawdę dobry utwór - moje usta mówią me gusta xD

[puszczyk]

Dzięki AOU :)))

[Archie_J]

Faktycznie opera mydlana :) zgrabnie napisane i widać, że wiersz przemyślany.

[puszczyk]

Ma ten tytuł jakąś wieloznaczność.

Dzięki:)

[Antosiek Szyszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj jak mi miło  :))

[puszczyk]

To i mnie miło :)

[puszczyk]

Dzięki Kocie :)