Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Garmino marności żywota

MIROSŁAW C.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
MIROSŁAW C.

MIROSŁAW C.

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

mozaiką na wannie

i deską sedesową w pionie

żegnam się

z przystankiem na żądanie

pozbawiony złudzeń

na poziomie chodnika

chamieję i wolno zdycham

patrząc na buty

co kolejno odchodzą

pijany

jestem pijany

tydzień a może odrobinę dłużej

 

zegary spowalniają chód

chcę złapać mgłę 

za którą ukryłem

jesienny pejzaż 

ze stadniną koni w tle

 

 

 

 

Edytowane przez MIROSŁAW C. (wyświetl historię edycji)
8
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@MIROSŁAW C. Mam wrażenie, że wiersz jest o przemijaniu, pozbywaniu się złudzeń, ale i pragnieniu zatrzymania czegoś, co jest bardzo cenne... Trochę dziwna ta nasza podróż zwana życiem...

:)

 

Lach Pustelnik

Lach Pustelnik

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie poddawaj się tak łatwo. W ogólnym schamianiu - schamienianiu ( nie wiem jak to gramatycznie napisać?) nie dorzucaj drew do ognia. Konie nie są temu winne, prawda?

nadzieja w tym, że swojego rodzaju przewrotność Autorem kierowała...? 

Tomasz Kucina

Tomasz Kucina

Opublikowano
Opublikowano

W całym męskim systemie przemijania zawsze egzystuje zaplanowana niechlujność, jakiś kilkudniowy zarost, opróźniona butelka, stare buty - jak u ciebie w wierszu, dobrze ująłeś ten stan odrętwienia, powoli trzeba się szykować i na to, każdy facet tego się boi, ja też - wiersz ok. Szorstki, obrazowy ale nie wulgarny. 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      Monolog z Munchem

      Przez violetta · Opublikowano

      Ja to tylko impresjonistów uwielbiam, a na zachód ładny trafiłaś:)
    • Berenika97
      Echo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stukacz Podoba mi się muzyczność wiersza, te powtórzenia ("śnił się bal, śnił bal", "o krok, o krok") brzmią jak refren ludowej ballady. Czuć w tym coś z tradycji baśniowej, ale zakończenie jest tak gorzkie - zamiast happy endu mamy tragiczne rozminięcie, moment spóźnienia. Szczególnie przejmujące jest to "byli o krok" - cała ta historia o tym, jak mało brakowało, jak cienka jest granica między spełnieniem a pustką. I ten obraz rycerza padającego u stóp wieży ...   Świetne! 
    • Alicja_Wysocka
      znikam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97  Bardzo poruszający wiersz o miłości widzianej przez lustro - pięknej, napiętej, ale kruchej. O relacji, w której kocha się odbicie bardziej niż obecność, a dotyk grozi zniknięciem. Subtelny, niepokojący i długo zostający pod skórą. Wiersz o miłości wyidealizowanej. – doskonała, bo nigdy niespełniona, – napięta, bo nieprzeżyta naprawdę, – nietykalna, bo kontakt ją zniszczy. Bardzo ciekawy wiersz. 
    • Berenika97
      supeł

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @tie-break   To głęboki i poruszający wiersz - studium cierpienia, depresji i walce z ciszą emocjonalną. Świetnie budujesz kontrast między porami doby - w dzień wykonujesz ogromny wysiłek by utrzymać pozory normalności. Noc - czas paraliżu, fizycznego bólu i "ubywania". To tutaj dzieje się prawdziwy dramat. Szczególna jest ta "nieprzemakalność" od świata - to opis anhedonii. Cała ta metafora supłów, odśnieżania mostów, spadania - tworzy spójny, przejmujący portret walki z pustką.To smutny, ale piękny wiersz o tęsknocie.
    • Lemert
      Bieda

      Przez Lemert · Opublikowano

      Spojrzysz biedzie w oczy, ona ich nie otworzy, posłuchasz jak mówi, ona nic nie wydusi.   Złapiesz ją za rękę, a ona  w dłoniach pęknie, spróbujesz ją unieść, ona spadnie bezwładnie.   Dotrzymasz jej kroku, ona w tyle zostanie, spróbujesz poczekać, ona szybko zawróci.   Gdy chcesz ją zrozumieć, ona buty zostawi, a nędzę jej pojmiesz, kiedy pójdziesz w jej ślady.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...