Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłość

fregamo
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

fregamo

fregamo

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 z minuty na minutę wdziera się ciemność

otacza jękiem całość nas 

lecz dźwięk ten jest jak szaleństwo

co spaja prostotą przytula czas

widzę wyraźnie wiem to na pewno

że nie tylko ciało czy ciepło lub smak

przenika chwili tej odrębność która

jak zawsze odkąd Cię znam

mówi mi taka jestem

więc już nie pytam

na łące pod drzewem w domu

i wszędzie wypatruję Ciebie

a gdy ziści się życia sedno

bezspornie powiem

przeżyłem piękno

piekło

pustkę

pokutę

przemoc

lecz ponad wszystko

miłość

 

 

Edytowane przez fregamo (wyświetl historię edycji)
1
beta_b

beta_b

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sens jest zgrany, ale ile mozna doszukiwać się nowych ;) ale przyznam, że czyta się plynnie, wyrzuciłabym tylko "że" z wersu. Ma swoją melodię i za to plus. bb

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

Wiesz masz trochę dziwny styl. Nieco chaotyczny, pojawiającymi się, zdaje mi się dość przypadkowo rymami. Nie zawsze takie eksperymenty wychodzą, tu akurat jakoś mi to zagrało.

Pozdro :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z tym powyżej jest jednak coś nie tak. Przemyśl :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      za dużo

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Robert Witold Gorzkowski Miło, dziękuję :)  
    • beny7777
      Poranek

      Przez beny7777 · Opublikowano

      Każdy dzień jest złym porankiem Kiedy nie wiem dokąd idę Światło zadaje cierpienie Nie wiem czy mnie nie zabije   Każdy dzień jest złym porankiem Kiedy nie chcesz mnie już widzieć Moje usta będą kłamać Tylko tyle mogę przyrzec   Każdy dzień jest złym porankiem Kiedy nie potrafię słuchać Wciąż odbijam wasze słowa Nie próbujcie mnie ratować   Każdy dzień jest złym porankiem Głowa nie pozwala istnieć Nie wiem jak to wszystko przetrwam Tak bardzo nienawidzę myśleć  
    • Poet Ka
      palindrom fonetyczny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @wiedźma dziękuję!
    • aff
      [zasypiam z dniem]

      Przez aff · Opublikowano

      Piszesz tak jakby nie było już granicy między życiem a snem i śmiercią. Jest spokój. Najczęściej, gdy działa wytłumienie przez leki. Wierzymy, że to tylko przejście. Ja wierzę, bez tej wiary trudno byłoby mi się z tym pogodzić. Jutro akurat jadę do pani z rakiem. No i na pewno chciałabym dla ludzi takich jak ona takiego spokoju, ale nigdy niczego ponad i wyprzedzając.  Bo człowiekowi nie wolno decydować, kiedy ktoś pokonuje te barierę, a kiedy jeszcze wraca. Rudzik niech będzie zawsze wyłącznie prawdziwy. Miłego dnia

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • Florian Konrad
      Deskale

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      zwróciłaś mi uwagę, kochanie, że nawet  w wierszach miłosnych – mrok, którego nie mogę/nie chciałbym się wyzbyć.   masz całkowitą rację. ale pójdę dziś w głębsze draństwa, grotechę i kuriozalność,  stworzę coś nie o nas:  zalążek bajki o post-parze, jaką są... ślady  po rozkładzie zwłok, ludzkie kontury wżarte w klepki parkietów.   Romeo i Julia z tego samego bloku. para samotnych staruszków, którzy nie lubili się za życia. zmarli w krótkim odstępie czasu. trochę minęło, nim ich znaleziono.   on gnił na trzecim piętrze, ona  dekomponowała się na parterze.   zabrano ciała. jeszcze nie weszły ekipy sprzątające. patrz: oni spieszą się z czułością, obejmują się w swoistej podprzestrzeni, tyleż brzydkiej, co mistycznej kraince. czas nagli, trzeba nacieszyć się sobą, póki nie ma  panów w białych kombinezonach.   turpizm? raczej bajka o jo-jo, drogocennym, bo z litego mięsa, po którym, gdy się urwie, nie będzie potrzeby płakać, obwiąże się tylko gałki oczne gałązkami jałowca,  tak, by było cierniowo.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...