Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wchodzą do mojej głowy

iwonaroma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lach Pustelnik

Lach Pustelnik

Opublikowano
Opublikowano

ani mi przez myśl nie przeszło by dramatyzować:). Rzeczy się dzieją i nie mamy na to wpływu (podpieram się stoicyzmem). Inna sprawa, że cała historia ludzkości, to jeden ustawiczny dramat z niewielkimi przerwami na wytchnienie. Ale to już chyba jest "po ptokach". AI - jestem tego osobiście pewny - zrobi z nami to, co my zrobiliśmy z naszymi pobratymcami. A właściwie już robi....

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo trafnie to ujęłaś! :-)

 

Tak właśnie bywa...

Chwilami za często, a momentami jakoś tak bez nich lepiej ;-)

I te momenty mieszane...

 

Pozdrawiam!

iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) dzięki

Również pozdrawiam

 

 

@Lahaj

 

Lahaj  :) czasem sugerowanie się może być błędne :) mój awatar przedstawia wydzierganą serwetkę (naprawdę! :)) a ja bardzo lubię robótki ręczne...:)

nie no  masz rację, sansara też w tym jest... dla mnie to jedyne wytłumaczenie cierpień małych dzieci, które nie zdążyły jeszcze nagrzeszyć. Więc to cierpienie jest spowodowane albo grzechami z poprzednich wcieleń albo są to dusze czyste, wielkie i silne, które schodzą na ziemski plan by zneutralizować zło. Masz jakieś inne wytłumaczenie cierpienia małych dzieci?

Edytowane przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)
Lahaj

Lahaj

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@iwonaroma tak mam - tłumaczę to tak ze ból to sygnał żeby coś zmienić a cierpienie to przedłużający się sygnał. Jeśli już nie sposób nic zmienić żeby się dostroić i uporać z cierpieniem warto przemyśleć smierć. 
w przypadku dzieci sprawa wyglada tak samo tylko dzieci doświadczając cierpienia mają mniejsze doświadczenie. Jeśli chodzi o ewolucyjny sens cierpienia to tyle. Cierpienie ze względu na źródło można różnie kwalifikować najczęściej to choroba. Ale może być tez jakiś kryzys wewnętrzny czy zewnętrzny. Ludzie tez próbują postrzegac cierpienie w kategoriach przestępstwa i kary. I wtedy jest rozkmina czy jest to cierpienie zasłużone czy tez nie. To już jest kulturowa rozkminka. Dzieci zazwyczaj nie zasługują w tym świetle na cierpienie bo ileż zdążyły przestępstw popełnić? Ale ewolucja niestety ślepo sieje a później się rozgląda co wzeszło. Dla ludzi czy dzieci które cierpią to dość marna wiadomość - wiem

A tak na boku praktykowałas vipassane?

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

No wiesz, ale jak ma zmienić coś noworodek katowany  przez własną matkę? 

Ja w ślepy los nie wierzę. 

Praktykuję medytację naturalną, samoobserwację (no, vipassana też to ma, w sumie to kwestia nazewnictwa). 

 

 

Lahaj

Lahaj

Opublikowano
Opublikowano

@iwonaroma nie chodzi mi o los w rozumieniu fatalistow funkcjonowanie natury postrzegam jako rodzaj programowania ale nie ma programisty bo programowanie jest oddolne od czasu do czasu coś może pójść nie tak te osławione mutacje to trafia do kodu i robi zdecydowaną różnicę i jeśli się sprawdza jest dalej replikowane i rozwijane a tak na codzień z pokolenia na pokolenie to małe kroczki my ludzie mamy wpływ na swoje życie dużo większy niż pantofelek czy ameba. Ale tez są koszta kosztem do nie dawna była np duża śmiertelność przy porodach i wśród noworodków i związane z tym cierpienie. Zupełnie cierpienia nie zlikwidujemy jak myśle ale jesteśmy w stanie mocno go ograniczać i to robimy. Moze to jest tak, ze matka która katuje swoje dziecko ma tak nierokujący bagaż genetyczny i epigenetyczny ze ewolucja postanowiła ze zaorze ta linię co oczywiście nie znaczy ze nie należy jej w tym przeszkadzać a takich zachowań nie piętnować społecznie.

iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ok, rozumiem. Tylko Ty zakładasz, że programisty nie ma, a ja - że jest, i w tym tkwi różnica. Wiesz, gdyby programowanie było tylko oddolne to rządziłby nami pantofelek? (no, może  niektórymi facetami rządzi rzeczywiście, taki pantofelek na szpilce ;)). Z drugiej strony piszesz, że mamy na swoje życie dużo większy wpływ niż np.pantofelek i ja się pod tym podpisuję. Zakładam też, ze w miarę rozwoju poszczególnego czlowieka ma on coraz większy wpływ na swoje życie, oczywiście nie 100% towy, bo człowiek jest tylko człowiekiem. Jednak 10 latek bardziej panuje nad swoim życiem niż noworodek, 30 latek bardziej niż 10 latek. Ci, którzy pracują nad sobą duchowo są coraz silniejsi i różne takie ;) potrafią. Jednak są ograniczenia z góry,  bo jak już powiedziałam, człowiek jest tylko człowiekiem i różne głupstwa potrafi czynić, świadomie i nieświadomie. Czasem potrzebna jest interwencja ;)

To tyle, powodzenia w pracy nad sobą.

 

 

 

@beta_b dzięki :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      niepojęty ranek w cukierence

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Twój wiersz wygląda niepozornie, ale pod powierzchnią dzieje się sporo.   podmiot niby "jest w środku” a jednak patrzy przez szybę  i to jest klucz!   jestesmy w świecie, ale zawsze trochę oddzieleni, jakby przez filtr własnej świadomosci.   dlatego ludzie stają się " przezroczyści”, a kontakt z drugim człowiekiem okazuje się czymś trudnym, niemal niemożliwym.   cukierenka z francuskimi wstawkami.   ale nie do końca prawdziwa.   pod spodem kryje się zwyczajność i funkcjonalność  co tworzy subtelny dysonans .    jest tutaj cichy paradoks.   brak głębszego kontaktu, rozproszenie, a jednocześnie drobna zgoda na rzeczywistość .   bez patosu, raczej w duchu spokojnego przyjęcia tego, co jest.   jest tu sporo finezji.   nie nazywasz napięć wprost   tylko pozwalasz im wybrzmieć między obrazami.   operujesz znakami filozoficznymi.   jest tutaj Jean Baudrillard, jest Edmund Husserl, i jest Alberta Camus.   przez te filozoficzne znaczenia nadałaś wierszowi głębi.     żeby Twój wiersz porządnie opisać potrzebny jest esej:)    
    • Migrena
      linia przypływu

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   droga Poetko:)   mam wrażenie jakbyśmy się oboje odnajdywali w innych rejestrach rzeczywistości.   Ty widzisz rytm.   a mnie właśnie chodzi o rozpad rytmu.   chciałem osiągnąć efekt ciągłego naporu, jak fala, która nie ma wyraźnego taktu, tylko się rozbija.   chodziło mi o ukazanie endorfin w tańcu staccato w rezedrganych ciałach.   i kiedy cokolwiek podniesione przyciąganiem księżyca morze dotyka ich stóp.......     a Twoje  "zakłopotanie odbiorcy”    tak bo ten wiersz jest fizyczny do granicy dyskomfortu.   bo to nie jest erotyka  "literacka” -  to jest zderzenie prawie przemoc, prawie walka o przetrwanie.     bardzo sobie cenię Twoje komentarze:)   za ten - bardzo dziękuję:)     ps.   piszesz: "wiersz udany"!!!   no i tego potężnego wsparcia duchowego dzisiejszej nocy potrzebowałem!!!!!!!!!   caluję rączki:)            
    • Sylwester_Lasota
      Zgniła pomarańcza

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, historia kołem się toczy, a wrażenie upokojowienia i ucywilizowania relacji międzyludzkich okazuje się tylko złudzeniem. Obawiam się, że ciekawe czasy przed nami. Dziękuję bardzo za komentarz i pozdrawiam :)       Dziękuję serdecznie. Pozdrawiam :)
    • Poet Ka
      niepojęty ranek w cukierence

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena - dziękuję!
    • Nata_Kruk
      Jestem tym o czym myślę

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Jestem tym o czym myślę     tęsknoty mają to do siebie gdy je omijam wchodzą w głowę niby dla żartu się panoszą                                                  szukam ratunku w gramofonie                       zlewam muzykę w każdą dziurkę to znaczy sama się przelewa z ucha do ucha za poduszkę dla Marków nocnych są okruszki    ma się rozumieć strzępy nutek albo pół_nuty - księżyc nadgryzł -  chciałam pozlepiać lecz zbyt trudne no i klej zeschły - nie na żarty                 a gdy już spijam senne muzy z mocą narkozy pełni nocy  zwykłym pociągiem znów podążam do blasków świtu - unaocznień      kwiecień, 2026         @Jacek_Suchowicz... Jacku... Twój rymowany komentarz pod poprzednim moim wierszem, stał się przyczynkiem do napisania tego powyżej. Dzięki Ci.. po raz któryś... :)  Dobrej nocy.   po cóż zalewać zmierzch muzyką ubarwi blaskiem nieba błękit i się zapadnie w ciemną nicość aby pokazać świtu piękno (...)        

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...