demom c.d.

[Marek Hipnotyzer]

Pamiętam dobrze dzień, w którym pierwszy raz spotkałem Fryderyka. Od tego czasu tkwi jak rozrastający się nowotwór w mojej głowie - nie Fryderyk, lecz ten dzień. Pamiętam jakby każdy dziwny szczegół, mniej więcej tak, jak pamięta się sen zaraz po przebudzeniu... każdy niedorzeczny szczegół, a tych szczegółów jest coraz więcej i więcej, mnożą się jak fabuły w mózgu chorego psychicznie pisarza - wezmę więc niewielką dawkę litu ( dwie malutkie - jak tabletki antykoncepcyjne - pigułki ) i zaczynam opowiadać...

Szczegół pierwszy:

godz. 6.05

Siedzę zaraz po śniadaniu na kanapie. Na przeciw mnie siedzi moja mama i stara się obudzić do końca. Popijam mocną kawę i patrzę na zegarek tarczowy...to ważne, że jest tarczowy, bowiem zaraz fakt ten wywoła sporą kontrowersję. Słuchaj, ten zegar idzie nie w tę stronę, co powinien, mówię do matki. Ona wzrusza ramionami, a ja nie wiem, o co chodzi - nagle orientuje się, że chyba jednak, gdy długa wskazówka jest na jedynce, a krótka wskazuje prawie dokładnie szóstkę, to wszystko jest w porządku? - ale matka wzrusza nadal ramionami - cholera, myślę, ale nie przyznaje się, że się pomyliłem...

Szczegół drugi:

godz. 6.35


Jadę autobusem na uczelnie. Obok mnie siedzi Marcin i nic nie mówi. Wyszedłem bardzo późno z domu, ze względu na kontrowesje czasowe. Ledwo co dobiegłem do autobusu,ale na szczęście kierowca zlitował się nade mną. Zaraz potem spotkałem Marcina i on zapytał mnie, co powiedziałem kierowcy zaraz po wejściu. Ja mu na to, że "Dziękuje" - a kierowca odpowiedział "Rozglądałem się po autobusie i brakowało mi pana". Na pewno, odparł Marcin.
Kierowca wpuścił mnie drzwami najbliższymi jego stanowiska...potem, gdy zatrzymywał się na kolejnych przystankach, zwykle wpuszczał ludzi tylnymi, lub tymi drzwiami, ktorymi wcześniej i mnie wpuścił...drzwi srodkowe były ciągle zamknięte, zatrzaśnięte, musiały się popsuć...właściwie to sam próbowałem nimi na początku wejść, a potem się zorientowałem, że muszę przednimi. Przez cała drogę razem z Marcinem obserwowaliśmy parę głupich nastolatków, którzy natrząsali się z ludzi próbujacych wejść na kolejnych przystankach środkowymi drzwiami. Pamiętam, że na którymś z przystanków, półprzytomny i poirytywony, wstałem i zapytalem na cały głos "Czy CI LUDZIE się nigdy nie nauczą???!!!!" Wszyscy spojrzeli na mnie jak na idiotę...


Szczegół trzeci:

godz. 8.30


Siedzę w kiblu. W sąsiedniej kabinie ktoś sra, a zaraz potem wychodzi, nie spuszczając wody. ( to skąd wiem, że srał? - zaraz...) Kończę, lecz chcę jeszcze chwilę podumać. Nagle jednak, przerażony napisem na białych drzwiach kabiny, wybiegam z ubikacji, nie dopełniając moich wszystkich powinności chigienicznych. Potem stoję na korytarzu i zastanawiam się jak idiota, po co wybiegłem. Uspokajam się i nagle... w kiblu eksploduje petarda, spora...może to nie była petarda? W kazdym razie wszystkie ściany kibla zamalowane są na gustowny, jasnobrązowy pigment naturalny... Doskonale pamiętam ten kolor i napis, który przeczytałem kilka minut wczesniej na wewnętrznej stronie drzwi kabiny...był to wulgarny żart napisany przez kogoś...a zresztą...brzmiał on:

SRAJ I SPIERDALAJ

Byłem pod duzym wrażeniem tego wydarzenia i rozważałem w jaki sprytny sposób mój język się zwulgaryzował - gdy nagle - spotkałem pierwszy raz Fryderyka...


Szczegół czwarty:

godz. 8.49

Spotkałem Fryderyka. Nie pamiętam, jak wyglądał, co wtedy robiłem, ani gdzie dokładnie stałem, wiem tylko, że była 8.49 na moim zegarku tarczowym...po co to opisywać? Najważniejsze, że go spotkałem.

[Barbara_Pięta]

No niemożliwy jesteś :-))) Ale zakręcony tekst. Super! Miłych snów :-)