Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na drugą stronę

Marek.zak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Do ciemnego brzegu już wyruszam rzeki,

nie wiem, co tam znajdę, po jej drugiej stronie,

nikt stamtąd nie wrócił, może w niej się tonie,

może idą dalej w swą podróż na wieki.

 

Niezmierzone czeka mnie teraz wyzwanie,

w niewiadomą przestrzeń cały się zanurzę,

w tajemnym wymiarze, nieznanym naturze,

z siłami niebytu najpierwsze spotkanie.

 

Przede mną jest jasność, uśmiech niezmącony,

wiem, że na tej stronie miłość za mną stoi.

Ona to stworzyła związek tak szalony,

 

który dał mi wszystko, więc już się nie boję.

Jeśli bowiem niebo nam tutaj sprzyjało,

to.. wiem.. uśmiechnij się, na łódź już wzywają.

Edytowane przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)
3
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Pięknie przysoneciłeś :)

Pomyślałbym na Twoim miejscu jeszcze o inwersji w pierwszych wersach pierwszej i drugiej strofy.

Np. Na odległy rzeki brzeg tej się wybieram, Niezmierzone czeka mnie teraz wyzwanie.

Miałbyś ładną pauzę po sześciu zgłoskach.

Aha. I ten ostatni wers ma inny układ rymów. Ale to drobiazg.

 

Pozdrawiam. Darz wiersz. FK.

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Po mojemu dużo lepiej. Z tym pierwszym wersem jednak bym coś jeszcze pokombinował, żeby wyszło 6/6.

 

 

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Dałbym sobie włosy w nosie zakręcić, że jak czytałem to nie było :)))

A teraz widzę, że nawet się przyciemnił. Mógłby jeszcze ewentualnie zdziczeć.

 

Pozdrawiam. Darz wiersz. FK.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Wiesław Jasiński
      Zrozum

      Przez Łukasz Wiesław Jasiński · Opublikowano

      Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • marekg
      późna godzina

      Przez marekg · Opublikowano

      @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • Leszek Piotr Laskowski
      Sędziwe lata.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • wiedźma
      milczenie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Posem
      55#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...