-
Ostatnio w Warsztacie
-
gupeczek 0
Atakują mnie nocą myśli natarczywe
wyją,szarpią, kąsają, niepokorne, żywe
Osaczają cierpliwie niczym wilcze stado
Pewne swojej zdobyczy, podchodzą gromadą
Polują na mą duszę jakby coś znaczyła
W Tobie szukam ratunku przyjaciółko miła
Ty słuchasz mej spowiedzi.
Gdy północ wybija, nie mam już w głowie wilków i panika mija.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 51 odpowiedzi
- 1 229 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 1 018 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 761 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 493 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 559 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
fosfeny przejdzie świt na który czekałem przejdzie ta która będzie wiedzieć przeminą wieczory deszcz skreślać przestanie kręgi światła latarń drży pole przy polu w sadach ponad miastem wstanie dzień w który się nie wsunę przetoczy się sen za którym pofrunę będzie lato kwiaty wzbiorą pod językiem kiedy cię usłyszą pachnie jak petrichor zmierzch spadnie choć będę odginał mu palce znikną ślady ale palić nie przestaną pręgi oczy zgasną z oknami kamienic wybije mi północ choć minie południe -
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości. -
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem. -
Przez Whisper of loves rain · Opublikowano
„Co to jest miłość?” – pytasz z lękiem. To słowo zbyt ciasne, zbyt wąskie. To tak, jakbyś rzekł, patrząc w dal, że tam, za horyzontem, kończy się fala. Oko widzi kres, ostrą linię, gdzie błękit z granatem cicho się splata. Lecz statek płynie dalej, w ciemność, w mrok, bo horyzont to tylko złudzenie — oszustwo wzroku. Miłość to morze bez drugiego brzegu, wieczny ruch fal w nieskończonym biegu. Myślisz, że znasz już cały jej ląd, a ona znów rzuca cię w głęboki prąd. To, co widzialne, to ledwie wstęp, płytka zatoka, bezpieczny brzeg. Prawdziwa głębia czai się tam, gdzie horyzont pęka i zostajesz sam. Niezmierzona, dzika, bez końca i miar, to nie jest chwila, lecz potężny dar. Nie pytaj więc o kres, nie szukaj ram, gdy stoisz na brzegu — gdy stoisz sam. -
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Poet Ka Śmierć w Monte Carlo ... Wojna przyniosła innym cięższe rachunki. Fajnie, że w Twoich utworach odżywają trochę zapomniani bohaterowie historii. Kula się toczy. Czerwone czy czarne dziś? Śmierć bierze wszystko. Pozdrawiam
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi