Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Super! ;)) Akrostychy są przepyszne, twój - fantastyczny, a może by z tego pokombinować wiersz biwakowy?, z przesłaniem pt: „MÓJ KOC” - i dać go na noc ;) , a przy okazji domknąć sobie obie strony tekstu? Przepraszam, że ośmieliłem się eksperymentować nad twoim gotowym dziełkiem, ale jest po prostu urocze, letnie, wakacyjne. Pzdr.:)


 

Mazurskie jeziora, szeleści tataraK

Ówdzie ptasi koncert, pod żaglem gorącO...

Jeszcze tylko chwilkę słońca - i dobranoC

 

Wtedy jednak stracimy rym, więc twoja wersja jest - the best.

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do mnie to? Nie widzę nick'a, ale wnioskuję z treści tego komentarza, i tego co wcześniej pisałem w swoim. O czym ty ze mną piszesz?, wypowiadałem się wcześniej - co do tekstu, masz jakieś problemy osobiste, że prowadzisz dyskusję w całkiem obcym mi kierunku? Nieczytelnym?;) Co się dzieje?, mam nie komentować twoich tekstów?, zdaje się to był pierwszy mój komentarz u ciebie, wystarczy jasno sprecyzować.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak, tylko po co dziwne sugestie o tym, że ja byłem pod tym żaglem, odniosłem się tylko do tekstu, i widocznie niepotrzebnie próbowałem złożyć akrostych dwustronny - domknięty w formie zabawy z tekstem, musiało się nie spodobać skoro wycieczki poza tekst i piosenki z czasów moich dziadków. Jak stop, to stop, rozumiem ;)

  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...