Para butów

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Ty dotknęłaś mojego ramienia

i posypałem się jak domek z kart.

A tak nie płakałem, nie pamiętam,

będzie już więcej niż dwadzieścia lat.

 

Może lepiej czas liczyć w złudzeniach

jak w butach znoszonych i dziurawych,

(a wiesz dobrze, że często nie zmieniam)

aż stanę w prawdzie, bosy i nagi,

 

o krok. A co krok to prorok, ekspert

od twojego życia i pokory

żąda - prawda, że próżną mam kieszeń

frazesów, za to śmiech i płacz gorzki,

 

jakby ktoś ścianę pomiędzy nimi

zburzył z papieru. Dał mi jak parę

butów, bym pomiędzy wiedzącymi

lepiej kroczył po I did it my way.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Gość]

@Jan Paweł D. (Krakelura) serduchem pisany wiersz. Bardzo mi się podoba. Szczerość i wrażliwość artysty.

I do tego ten utwór muzyczny.

Myślę, że wybrałabym sobie tę piosenkę zamiast marszu pożegnalnego na własny pogrzeb, pewnie bardziej by to przemówiło do moich znajomych. Pozdrawiam

Edytowane 13 Stycznia 2020 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dag Dziękuję  bardzo i serdecznie :)

jest jeszcze taka wersja:

 

 

[Gość]

@Jan Paweł D. (Krakelura) ta wersja byłaby bardziej wiarygodna w moim przypadku. Wchodzi na listę 'pogrzebowych pieśni'. Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cztery strofki, ale odmienne nieco w budowie... Dag ma rację, na pewno sercem pisany.

Pozdrawiam.

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Nata_Kruk Dzięki, może kiedyś do niego głową wrócę i pomyślę nad ujednoliceniem budowy strofek. Pozdrawiam :)