W kaftanie niebezpieczeństwa

[Lidia Maria Concertina]

Choć śpimy w tej samej pozycji - koszmary zawsze objawiają się inaczej

Ja wysapuję obawę, że cię
już więcej nie zobaczę
Żegluję przez sztormy urojeń, w szarym kubku kakao i widzę, jak przegrywasz swój milion - grając z cieniami w makao
I słyszę także klarnet w poranno-północnej audycji, a w międzyczasie mój pogrzeb - widzę na taśmach policji

A ty, jak pobłażliwy Janus, przed nosem zamykasz mi bramę
Sądzisz, że znajdę gdzieś warsztat, gdzie błędów szlifują znamię?
Czy znów taplać się będę w twojego gniewu lawie -  przyniosłeś nawet szpicrutę -  widać, że świetnie się bawisz

Przymierzając piorunem czarne kubańskie sukienki, chowam się za parawan - tak marne są te wdzięki
Garderobiany - piorunem - zamyka  moją szafę, gdyż uwieść Weuzewiusza - kompletnie nie potrafię

Jedno, co śmiało mogę, to wypić jarski kompot i zgubić szyfr na kłódkę, napaść na bank - a konto i kochać się ‘na wygódkę’
I widzę świetlówkę w tunelu, uwodzę most zwodzony, nigdy nie byłam na Helu, a ty - jesteś cały ... zmyślony