Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wszystko, ale to nic

imm_
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

imm_

imm_

Opublikowano
Opublikowano

zagubieni w tlenie 

a odnalazła nas łza, wspólna łza

zagubieni nocą między kamieniami

tam cię zobaczyłam - 

raz pierwszy. 
 

zagubieni w biciu serca

odnalazł mnie twój oddech, 

nocą złączone dłonie - nie bałam się 

raz drugi. 
 

dwa ciała obok siebie, ale tak bardzo daleko

zagubieni nocą między kamieniami

sama stałam, wiesz?

nie odnalazło nas nic
nikt. raz ... nic 
 

1
Gość umbra palona

Gość umbra palona

Opublikowano
Opublikowano

@imm_ próbuję coś zrozumieć.....i może nawet coś mi się udaje, ale szybko umyka :)

Bo najpierw jest " odnalazła nas łza (...) odnalazł mnie twój oddech (...)" a za chwilę " nie odnalazło nas nic nikt (...)", to odnalazł, czy nie odnalazł? I te kamienie??? Nie muszę rozumieć, ok :)

"dwa ciała obok siebie (...)

sama stałam" raz Peelka jast z kimś, raz sama, nie odnalazło uczucie, śmierć....?

"raz pierwszy", "raz drugi" to strasznie archaiczne, jeśli to świadomy zabieg upoetyzowania wiersza, to wyszło pretensjonalnie, niestety.

Ale proszę się nie zniechęcać :)

 Pozdrawiam serdecznie :)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      Południe

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Lenore Grey   skrótowo rzecz ujmujac  to jest wiersz o tym, jak psyche, poddana intensywnemu 'światłu”, traci swoje deko racyjne formy i przechodzi przez konieczny moment rozpadu aby z fragmentów stworzyc coś, co nie jest już tylko obrazem, ale miejscem życia .   swoistą oazą, która powstaje nie mimo pęknięcia, lecz własnie   dzięki niemu .   czytam go  jako zapis wewnetrznego procesu, w którym psychika najpierw tworzy własne, estetyczne iluzje a następnie poddaje je działaniu bezlitosnego światła świadomości,    w tym sensie wiersz dotyka tego, co w psychologii głębi kojarzyłoby się z procesem indywiduacji u  Jung - rozpad form pozornych jest konieczny, żeby z materiału rozbitego, z 'ziaren”, mogła powstac nowa, bardziej prawdziwa struktura znaczenia. ale jednocześnie ten ruch ma w sobie coś z filozoficznej dialektyki, bliskiej myśleniu G Hegela.   teza (sztuczne piękno), antyteza (gest zniszczenia), synteza (witraż, a potem oaza).   ale to nie jest suchy schemat tylko  żywy proces .   a na poziomie  estetycznym wpisuje się to w przeciecie surrealizm i symbolizm .   bo u Ciebie obrazy są senne, nieciągłe, ale zarazem niosą cięzar znaczeń, które nie chcą się zamknąć w jednej interpretacji.   bliżej mu jednak do chłodnej, precyzyjnej wyobrazni niż do czystego chaosu.   myślę że to raczej kontrolowane przesunięcie rzeczywistości niż jej rozpad.       to jest bardzo ciekawy wiersz..   świetnie napisany.   tylko wymaga aby się w niego wkleić aby go dobrze warsztatowo i literacko rozczytać.     uważam że warto:))))  
    • Zbigniew Polit
      KUSICIELKA

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      Grzeszna klacz, haj w Pawłosiowie, Chciała konia mieć ku sobie. Przez lata hetera, Kusiła ogiera! Szczęście, że miał końskie zdrowie …
    • Charismafilos
      Do mnie

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @APM "do" jest kluczowe! :) Fandom pozdrawia ;)
    • Charismafilos
      Ona

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Nata_Kruk złota rada i dla chłopaka i dla dziewczyny, zawsze! i z odwagą ;)
    • Migrena
      kolory życia

      Przez Migrena · Opublikowano

      @bazyl_prost   ciekawe co te rybki czują?   o czym myślą przebierając płetwami?   rybki.   fajny wiersz:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...