Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zrezygnowałam z ludzi bardzo dawno temu.
Coś sobie przypominam, chociaż - bardzo mgliście
Istnieli w środku nocy, istnieli także rano
Czasami - częściej ... rzadko - intencje mieli czyste

 

Należało się dostrajać - w społecznie układne szatki, być miłym i pokornym, na sercu ... miłości nosić łatkę

Pewnego dnia o drugiej - udałam się na wagary
I po naradzie długiej - straciłam w to wszystko wiarę
W pikuty z samym Mefisto - wygrałam chałwę i lody
Kłaniamy się sobie z daleka
Symbioza wzajemnej zgody


Czy raczej może zgodności: spowiedzi, rachunki sumienia, palące krytycyzmy, chowanie dumy do cienia

A w świetle słońca niech błyszczy: ''przepraszam was wszystkich, że żyję,'' jesteście tacy wspaniali ...
Wyrzekam się siebie - ktoś ... pije?
Do mnie czy za moje zdrowie?
Tak, tak - Bóg zapłać za życzliwość!
A ludzie wszyscy to ... gdzie są?
I w tym jest kluczowa wątpliwość ...

Opublikowano (edytowane)

 

Trudno ocenić. W sumie nie jest źle.

Twoje teksty są rymowane, a wydłużenie frazy bardzo im sprzyja (moim zdaniem

to świetny zabieg, wydaje mi się że uzyskujesz w ten sposób optymalny zapis).

   

Z drugiej strony ciężko zatrzymać się w tekście, bo i peelka lubi sobie pogadać

(nawet bardzo) i mam wrażenie, że przez to trajkotanie

ciężko się komukolwiek  (w tym czytelnikowi) przebić.

 

"Zrezygnowałam z ludzi bardzo dawno temu."

 

biorąc pod uwagę to co przed chwilą napisałem

mogło to wyjść wszystkim na dobre... :P 

 

Miewasz dobre frazy, ale w natłoku myśli łatwo je zgubić

Być może o to chodzi, nie wiem jaki jest koncept podania tego w ten sposób

Czy jest to jakieś celowe działanie by przykryć to co istotne, nie zatrzymywać się nad tym 

trochę tak pierdoląc trzy po trzy aby przypadkiem za bardzo się nie zdradzić?

możliwe że peelka boi się spokojnych, poważnych rozmów stąd takie a nie inne zachowanie...:P

 

w każdym razie chciałbym dla przeciwwagi przeczytać Twój tekst

w którym podmiot liryczny jest bardziej wyważony, skupiony. 

Możliwe, że wpłynie to dobrze na przekaz bo w tej chwili jest jakby zbyt rozmyty. 

Pozdr.

 

 

Edytowane przez Paweł Artomiuk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Paweł Artomiuk Wielkie dzięki za tą recenzję - mega trafną zresztą. Już zresztą zostałam podsumowana, że do rangi 'Skowytu' moje wyliczanki raczej się nie kwalifikują ;))))), ale tak to właśnie wygląda: kiedy piszę, to jest to dokładnie taki werbalno-myślowy 'potok' - z którego, jak sam zauważasz ok. 70-80% można 'odcedzić' jako dobrą frazę i rzeczową treść. I właśnie Twoje spojrzenie na tą 'technikę' od strony nieco psychologicznej naprawdę ma sens - o tym 'zagadywaniu' jakichś faktycznie istotnych treści czy problemów. Z reguły zresztą pewne motywy bardzo się powtarzają, tj. np. JAAAAA ;), ja versus Bóg, Szatan, kobiece 'dylematy' itp. - no i oczywiście wszystko zapakowane te wyliczanko-rymowanki. Zazwyczaj ta treść wylewa się ze mnie i MUSI być rym - nawet jeśli jest to zbędne, tandetne czy naiwne. Cieszy mnie to, że jest tu kilka osób, które wnikliwie czytają to, co piszę - są obiektywnie krytyczne czy nawet proponują znacznie lepsze wersje utworów, które ja uznaję za gotowe. Wrzucam tu wiersze, które tworzę od 2017 roku - są i 'gnioty' i nabufonione patosem refleksje, ale to jest moje postrzeganie - może kiedyś stworzę coś, co uznasz za sensowne, ale - to może jeszcze trochę potrwać ;) 

Pozdrawiam! :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
    • A Kresilas sanie chce. I nassali serka.
    • @Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...