Zgłoś

@Posem   Podoba mi się to napięcie między czułością a bólem.  Wiersz nie idealizuje miłości ani jej nie demonizuje, tylko trzyma oba bieguny naraz - "spragnieni , choć części , miłości" - pokazuje, że nawet niepełne uczucie jest czymś, czego się pragnie. Ta ambiwalencja brzmi szczerze, nie sentymentalnie.  Ciekawy tekst. :) 

@Poet Ka   Tyle już napisano o tym wierszu, to ja tylko tyle, że to świetna gra skojarzeniami. Bareja by się uśmiał, a potem zapłakał nad naszą rzeczywistością. Zostawiam serducho!  I pozdrowienia! :)     

@Somalija ja bym oszczędzała je:) kup sobie i powiedz gdzie znalazłaś, też może kupię:)

@Benjamin Artur  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To piękne obrazy. Bardzo trafna metafora pamięci i utraty.

@Łukasz Jurczyk   Tekst jest niezwykle przejmujący. Tym razem narratorem jest starzec z Cyropolis, miasta w Sogdianie (Azja Środkowa), które zbuntowało się przeciwko Aleksandrowi Wielkiemu.   Starzec ma racjonalne spojrzenie na sytuację- uświadamia synowi, że rzucanie kamieniami w armię, która podbiła największe ówczesne imperium, to czyste samobójstwo. Wskazuje na dramatyczną dysproporcję sił. Fantastyczny jest tytuł - narrator posiada życiową mądrość, widzi szerzej i rozumie konsekwencje buntu. Jednak jego mądrość "nic nie zmienia", ponieważ nie jest w stanie powstrzymać gorącej  krwi i młodzieńczego buntu swojego syna. Emocje i poczucie niesprawiedliwości wygrywają z logiką i doświadczeniem. Starzec zauważa też, że w chaosie wojny zacierają się granice tego, kto jest prawdziwym wrogiem. Buntownicy myślą o chwale, starzec myśli o kosztach - wie, że wojna uderzy w najbardziej bezbronnych - w dzieci.   Ale na końcu miłość ojcowska wygrywa - wie, że bunt skończy się klęską, ale nie odwraca się od syna. Godzi się na śmierć, byle nie zostawić syna samego w jego tragicznym błędzie.   Dla mnie to niezwykły, uniwersalny  manifest antywojenny.   Rzucasz kamieniem  W pana całego świata. Śmierć się uśmiecha.