Monolog do Ciebie

[Lidia Maria Concertina]

Że idę sama po zakrętach prostej?

Że się nie boję pooranych twarzy?

I w nocnym tramwaju nie kasuję wrażeń?

Na trasie: "co rano" piszę palcem po parze

... na oknach na Bezwszechświat – dnia, po prostu ‘jak co dzień’

Odchodzę - nie wracam,

Wracam – nie wychodzę

 

 

Że nie wiem, kto pisał 'Króla Edypa'?

I że nie miałam łaciny w szkole?

Piątek w liceum?

Szóstki w technikum?

I wzorowego w odznace ucznia?

Że nikt mi nawet kwiatka nie kupił? 

Że nie koegzystuję ani nie gromadzę?

Że nie gotuję i nie mam e-kont?

Nie słucham scatu?

Nie milczę dżezu?

Nie chowam pierzyn - nawet na wiosnę?

Że mam akwarium?

I zdjęcie jeża?

 

Że nagle jakoś, tak było dziwnie...

A przecież poszłyśmy tylko się napić

Mrożone z sokiem, spienione - zimne

Czy on mnie lubi? Czy z tego będzie? Coś albo więcej? - mniej być nie może

 

W południe zawsze słuchamy dzwonów

Czasem wiertarki

A rzadziej szeptów 

- telewizora - wrócił z naprawy, po długiej ciszy - kineskop zdradził - przystojny blondyn, śniadanie rano ...

- i mniemam ... wątpię w Najświętszą Panienkę

Tyle zostało - z próżnego w puste

... Czy masz hamulce w tym samochodzie?

Graj mi coś jeszcze, powiedz, że mogę, 

zostać na balu szarfą królowej

 

Boisz się wilków?

Stawiasz pasjanse?

Wczoraj przegrałeś półtora pensji?

Że w zeszłe lato nie jadłeś truskawek?

Jesteś Wodnikiem, Panną czy Bykiem?

Czy nosorożcem?

Hodujesz sowy?

A masz czas w piątek?

Mnie się nie pytaj

 - Pokaż mi zachwyt, 

pokaż scenariusz

filmu,

gdzie atłas leży na gwiezdnej plaży

Gdzie są bibuły przeżytych zdarzeń

co się dopiero co wydarzyły

Daj mi monetę

Pokaż mi gwiazdę

która dziś spadła na monopolowy 

spis naszych marzeń

 

W przydrożnym stawie, utop, Kochany,

sierpniowe nuty, 

te bez ósemki.

Jeszcze się boisz?

Jeszcze dobiegasz?

Gdy słyszysz trąby i szept harmonii - pokaż mi gwiazdę, 

pokaż człowieka, co

widział mój śmiech (ten, sprzed niewinności)

 

Znasz czasy przyszłe?

Podziel mianownik

Bo dużo zmartwień dziś nam się zmienia - 

nie noszą siatek 

drobnym staruszkom, 

nikt zakonnicy nie mówi

"Szczęść Boże,"

nie mają ślubów, 

VATu nie płacą, 

antykoncepcja

i co kto może

 

Pokaż mi zachwyt

Zdejm mi sukienkę

z zielonej szafy, gdzie

chowam morze

 

Bo nie mam volvo?

Bo nie gaworzę?

Do córki, syna, trójki sąsiada?

Bo się nie martwię, 

czy do pierwszego

starczy mi myśli,

starczy mi natchnień

 

Dajże mi piękno!

Dajże mi zachwyt - chociaż - 

czterdzieści skończyłam w lipcu.

Małych pejzaży

co teraz wiszą 

w hallu mych zamknięć

Na to, że jeszcze, 

że nie za późno 

i że z pokorą - bo mają gorzej

To co, ... przytulisz?

Daj mi kawałek ...

Zasnęłam właśnie ...

[Paweł Artomiuk]

"Znasz czasy przyszłe?

Podziel mianownik

Bo dużo zmartwień dziś nam się zmienia - 

nie noszą siatek 

drobnym staruszkom, 

nikt zakonnicy nie mówi

"Szczęść Boże,"

nie mają ślubów, 

VATu nie płacą, 

antykoncepcja

i co kto może"

 

możliwe, że to zbyteczne

po co problemy świata?

trochę wybijają z takiej fajnej gry ona - on

ogólnie ciekawy tekst, ode mnie plus

 

PS. wolałem Twój poprzedni nick ;)

Edytowane 25 Grudnia 2019 przez Paweł Artomiuk (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

I ekspresja, i liryzm i ironia.. Fajny wiersz.

[Lidia Maria Concertina]

@Paweł Artomiuk Dzięki za sensowną wskazówkę (i przenikliwą krytykę tych 'autostrad' też ;)) Nick musi zostać taki, jak jest - poprzedni zawierał moje prawdziwe imię, a że Szymborską raczej nie jestem, to lepiej stać się Wilhelminą dla dobra mej 'twórczości' ;)))))))))))))) Miłego odpoczynku i pozdrawiam :)