Mistyczka z Suomi

[Tomasz Kucina]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  graphics CC0

Sirkka Turkka obłędnie kocha zwierzęta
psy i konie bezwzględnie ma w opiece
suche papierowe powietrze otula tu księżyc
w jej wiosce… odciętej od świata

 

w huraganowe miesiące teflonowe rękawiczki
używa linomagu maści z witaminą A. wiedzie swe
pustelnicze życie na południu Suomi. gdzie
cieplej w uszy. bo dalej od bieguna

 

w zimowe dni gdy światła mniej Sirkka pisze
cudne wiersze. smolaki co rusz trzaskają
w kominku. w obejściu łyska
rozświetlony namiot lavu

 

wiersze podkradają się po cichutku
do wiktu ogniska. oswajają jak dzikie wadery
błyszczą im ślepia. klinicznie krystalizując
ożywają w metaforach. z uczuć i uduchowienia

 

z braku lub nadmiaru miłości ludzie mogą cię zranić
twierdzi Sirkka. dlatego
pokochała swoje pegazy i cerbery
stroniąc świadomie od ludzkiej arogancji

 

psy stroją swoje pęknięte skrzypce.
chmura jak chudy chłopak który chce się żenić.
gwiazda osiada w Sirkka. unosi przestrzeń
w świt Fennoskandii. lotnia mistycznej eremitki

 

Edytowane 13 Stycznia 2023 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Solucja odautorska -  interpretacja wiersza:

 

Treść wiersza spójna – co do: tematu, charakterystyka samej bohaterki – autentyczna, logika opisu, budowa utworu taktycznie zorganizowana. Podmiot liryczny nie jest fikcyjny a realny, sytuacja opisanej poetki z Finlandii opiera się na faktach, jej życie osobiste (w praktyce) oscylowało wokół duchowej emigracji, i swoistej hermetyki od zbyt kolektywnej cywilizacji (co osobiście sugerowała w kilku wywiadach). Logika samego opisu nie powinna budzić zastrzeżeń:

 

Mamy (otóż) poetkę, żyjącą we własnym hermetycznym świecie, kochającą swoje gospodarskie zwierzęta i inne te bardziej mitologiczne (zmyślone dla perspektywy lirycznej) – także, (o przywiązaniu do zwierząt Turkka – często – wypowiadała się publicznie). Wiersz nie jest syntezą opisem eremu, ani planem życia poza marginesem cywilizacji. Jest emfatycznym awantażem chwili. Wkraczamy w poetycki klimat przytłumionego wieczoru zimnej Finlandii, gdzie niebanalną rolę odgrywa światło – głównie noktambuliczna poświata księżyca, tu ktoś inny alternatywnie może wyobrazić sobie np. zjawisko zorzy polarnej, obok poczyna sobie inny symultaniczny – i charakterystyczny blask – od namiotu lavu wpisanego niemal praktycznie w ton Finlandii oraz w specyfikę tego wiersza, (te namioty po zmroku - w praktyce wyglądają jak podświetlone abażury lamp), istnieje zlokalizowane miejsce akcji (to fińska osada, na odludziu i południu Suomi), mamy dom, rozświetlony kominek, trzaskające w nim bierwiona, wszechobecne ciepło domostwa, zatem – to wyidealizowany fluid do tworzenia wierszy – w odosobnieniu mentalnym poetka poszukuje permanentnie twórczego zauroczenia. Cisza, spokój, samotność, a podświetlony namiot stoi w obejściu, tu kluczem jest sama świadomość doświadczenia osobistego w zagospodarowaniu weny jako imperatywu nadrzędnego w życiu ppoetki, powoli i systematycznie „przybiera” w metaforę odzwierzęcego uosobienia, te wiersze – o których traktuje 4_ta zwrotka to oczywiście samo natchnienie poetyckie „przeistoczone obrazowo i duchowo” - tudzież symbolicznie – w wilka, wilk bywa nieodzownym „atrybutem” wyludnionych–introwertycznych klimatów Finlandii – i zresztą (jak wiadomo) – mega autentycznym fantazmatem do wykorzystania w poezji, „błyszczące wilcze ślepia” (taktycznie) improwizują w symbolicznym imperatywie uduchowienia twórczego Turkki (tak należałoby to czytać). Pierwsze wersy 5_tej i ostatniej strofy (oznaczone kursywą), to praktyczny wymiar tejże weny – oraz autentyczne fragmenty tekstu pochodzące z wierszy poetki.

 

Teraz (ja autor) wprowadzam czytelnika w pragmatykę miejsca i akcji, próbuję wytłumaczyć (przedłożyć) mu wizualny wymiar otoczenia, by czytelnik mógł dokonać niezbędnej identyfikacji – zaakceptować i finalnie pojąć gdzie trafił przypadkiem z autorem, zarażam go wrażeniem by zbliżyć – do siebie w poczuciu merytorycznej aż realistycznej estetyki, używam dość specyficznych (i przyznaję – nieco zawiłych) środków poetyckiego oddziaływania (bo tak powszechnie określa się – tę więź liryczną między – odbiorcą a nadawcą), i tylko po to, by uwrażliwić relacje potencjalnego czytelnika, receptory reagują w koherencji – z nieprzypadkowym słowem. I o to chodzi, by wyhodować w sobie reaktywny bodziec, świadomy w oczarowaniu trakcją stylowego słowa.

 

Banalne opisy są tylko prozą nie – poezją, czasem nawet proza potrafi być silniej liryczna niż (byle jaki) nieorganoleptyczny opis. Tak nie dzieje się przecież - w tym wierszu. To dobrze. 

Edytowane 16 Grudnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[violetta]

jednak się kojarzy z wietrzną, mroźną zimą i z wielką miłością :)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Poczytaj wiersze poetki o której mowa w treści wiersza. Rasowa klasyka - nafaszerowana wrażeniami. I nie czytaj tej mojej solucji pod wierszem. Ja zdaje się wtedy powróciłem tu na portal po dłużej przerwie. 

 

Każdy czytelnik ustawia własną perspektywę wiersza. To jego prawo. Nie powinenem tak dokładnie wykładać treści i sugerować. Ale to było w 2019 roku ;)) Lecę bo pytają w domciu do której galaktyki dotarłem ;D ŻAR-TU-JĘ! Do napisanka tam kiedyś Valerio ;)) 

Edytowane 16 Grudnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[violetta]

po fińsku?

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak wolisz. Są zdaje się przekłady w "Krytyce literackiej". Tłumaczenia Andrzeja Zawady. 

 

Przy okazji zmniejszyłem wielkość czcionki samego wiersza, tak jest lepiej. 

[violetta]

dzięki, nie wiem :) lubię liryki :)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tworzysz urocze miniaturki liryczne. Prezentują się dobrze. Dobra, uciekam, bo późno i filmy oglądamy. Pa pa, 3_m_się.

[violetta]

ja spać, bo dzisiaj o 8 wstałam, jutro też tak:) pa pa ściskam mocno Cię :)

[[email protected]]

@Tomasz Kucina

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tomasz Kucina]

@[email protected] 

A jak to się ma do jej poezji? ;) 

 

Ja na przykład nigdy nie miałem problemu z ludźmi w kwiecie wieku. Są sumienni, wykwalifikowani i bardzo praktyczni. Śmiało mógłbyś być moim rodzicem i nie mam z tym kłopotu ;) 

 

I tak na szybko wymyślone zdanko na temat nestorów: 

 

"Im więcej srebra w czole, tym liryczniejsze i amore" ;) 

 

Szczęliwego Nowego Grzegorzu, spełnienia wszystkich marzeń ;)