Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nim moją szyję oplecie sznur

zaciągnę się chłodnym powietrzem

i spadnę niczym szmaciany wór

w ciemność co pustkę w proch zetrze

 

Otworzy się ziemi podłoga

i cisnę się w gardziel czarną

robaki me ciało przygarną

i skończy się duszy pożoga

 

Nim moją szyję oplecie sznur

wydam ostatnie tchnienie

i runę niczym spękany mur

w mrok co ukoi cierpienie

 

Zamknie się ziemi podłoga

i wtulę się w gardziel czarną

robaki me ciało przygarną

i cisza po mnie złowroga

 

..... zostanie

Opublikowano

Witam.Masz do tego prawo.Szanuję to.Ale przecież jakby na to nie patrzeć sztuka w każdej postaci ma się najpierw podobać twórcy dopiero potem jego odbiorcom.Czy się mylę ? Tobie się nie podoba.Ok.Biorę to na klatę.Być może spodoba się innym.To chyba tak działa.Czy nie ? Pozdrawiam.

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No pewnie. Ja wyrażam jedynie swoje zdanie bazuje na swoim instykcie. Co do sztuki to powiedzmy sobie szczerze każdy może powiedzieć sprawdzam i wyciągnąć swoje wnioski. Do mnie nie przemawia banan przyklejony na szarą taśmę ktoś inny może coś w tym zobaczyć. Czy pierwszy czy drugi odbiorca ma rację wydaje mi się, że obaj bo jest to ich subiektywne zdanie na bazie ich własnych doświadczeń. 

Reasumując nie ma co się fochować tylko pisać jak się uważa i czuje, a lud sam oceni czy wychlosta czy będzie bić brawo

Edytowane przez eM_Ka (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew @Berenika97 Kromka chleba naszego powszedniego muśnięta wierszem  ...   Dziękuję, pozdrawiam. 
    • @Gra-Budzi-ka   Bardzo dziękuję!  To ogromny komplement! :) Miło, że wiersz wywołał takie skojarzenia - szarość i mgła to chyba uniwersalny język na opisanie tego stanu między jasnością a mrokiem. Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Bardzo dziękuję!  Podoba mi się ten kontrast - u mnie szarość i chłód, u Ciebie ogień, który jednak wraca. Miło, że wiersz stał się dla Ciebie punktem wyjścia do tak pięknych strof. :)  Serderdecznie pozdrawiam. :)  @Benjamin Artur   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za tak wnikliwy komentarz - to piękne,że wyłapałeś właśnie ten obraz, na którym najbardziej mi zależało. Pozdrawiam serdecznie! :)  @Radosław   Bardzo dziękuję! To bardzo miłe, że właśnie puenta zwróciła Twoją uwagę. Dla mnie też jest kluczowa dla całego wiersza. :) Serdecznie pozdrawiam. :)  @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Świetna jest   ta zwięzła riposta - trafia w sedno.:) Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • @Sylwester_Lasota   Fajne! Już wiem, skąd się wziął wiersz wcześniejszy o spódniczkach. :)))   Niedługo będziemy tęsknić do naturalnych głosów, bo mam wrażenie, że trochę dużo jest podobnych "dzieł" z AI.  
    • Zaradna kobitka. Brawo się należy. Śmiem twierdzić, że takie orzechy są pod każdą szerokością i niezależnie od stanu na koncie. A z drugiej strony: na profilu "Jak to ogarnąć" są poligloci z Paryża - 6 języków, ogłada i inteligencja. A nocleg pod mostem i flaszka na dzień, ciuchy z zapomogi. Twardy orzech, jak się z bezdomności wykaraskać. Skrzydła orła nie pomogą. Fajny tekst, bb
    • @Leszczym   Sztuką życia jest nie tylko celnie strzelać, ale też wiedzieć, kiedy z premedytacją wypuścić strzałę w pustkę. Dziś  pudłowanie w bezsensowne cele to absolutnie niedoceniana umiejętność.  Obyśmy zawsze mieli odwagę chybiać tam, gdzie nie warto trafiać. :)   Bardzo mądre słowa.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...