Ciechanowska (II)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Wentylatory i kwiaty dawały nikły odpór szturmowym upałom,

w których spoczęło na marach ciało babci Zofii Czaplickiej, otoczone

ścianami rodzinnego domu, z politurowanym kredensem, zegarem

ściennym, kaflową kuchnią, z której gadał do mnie ogień, w drżąco rozżarzone

 

pejzaże mnie zapraszał, kiedy dziadek Julian na moment uchylał drzwiczki

żelazne, a potem zamykał i przez szczeliny przezierał rudawy blask,

wzmagając ciekawość tego co się za nimi kryje, gdy ciemny orzech w szyby

zaglądał z ogrodu, a babcia grzała dziadkowi mleko na sen. Czułem strach

 

przed spaniem w tym domu, pełnym opowieści o tym, co ludzie nazywają

duchami, chociaż ja sam widziałem jedynie białego kota, istnieniu

którego zaprzeczali przerażeni dziadkowie, twierdząc, że przewidziało

mi się tylko. - W tym domu już bardziej spektakularnych zjawisk w doświadczeniu

 

bezpośrednim nie dano mi;  i nawet po śmierci babci Zofii Czaplickiej

niczego tam nie doświadczyłem, poza woskowym chłodem jej martwej dłoni,

której z ciekawości dotknąłem, gdy nikt nie patrzył, i słodkawym dotykiem

ciężkiej woni, którą czułem znów potem w mieszkaniu, zbudzony w środku nocy.

[Gość]

Dziwię się że nikt tu pod tym znakomitym wierszem nie zostawił słowa! Ludzie "heloł"!! :-) 

 

Przeniosłeś mnie w czasy dzieciństwa kiedy to z babcią Kazią chodziłam na tzw Puste Noce 

 

 

[Gość]

@Krakelura pamiętam Twój wiersz o babci Zofii, z którą chodziłeś do kościoła, z końcową sceną na cmentarzu. To był Twój, prawda? Do tej pory noszę go między swoimi wersami. Pozdrawiam

Edytowane 30 Listopada 2019 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Gosława Dziękuję Gosławo :)

 

@calluna Tak, to był mój, to jest drugi na ten temat. Bardzo mi miło :)