Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mił_ość

Lahaj

Przez Lahaj
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lahaj

Lahaj

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

jest jak wyjście z cienia 

nigdy nie ma dobrej pory żeby odejść 

głaszcz mnie głaszcz rano po policzku 

to już nie boli jak kiedyś 

dzień przechodzi w mrok

mrok w noc ciemniejszą niż dno 

płyniemy tam chcąc nie chcąc 

prezerwatywy na paragonie -

masz więcej takich sekretów?

całe moje życie to jeden wielki sekret -

olej to a wyjdziemy z tego żywi 

 

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
1
Paweł Artomiuk

Paweł Artomiuk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

"dzień przechodzi w mrok a

mrok w noc ciemniejszą niż dno"

 

Niby dobrze więc wyjdzie na to, że się czepiam ale pomyślalbym nad zmianą tego słowa. 

Zapis też jakby trochę chaotyczny, 

Nie wiem zobacz, najwyżej olejesz :-)

 

Mił_ość

 

jest jak wyjście z cienia 

nigdy nie ma dobrej pory

żeby odejść 

 

głaszcz mnie głaszcz rano po policzku 

dzień przechodzi w mrok ciemniejszy niż dno

płyniemy tam chcąc nie chcąc 

 

prezerwatywy na paragonie

masz więcej takich sekretów? 

moje życie to jeden wielki sekret 

 

olej a wyjdziemy z tego żywi 

 

 

Podoba się, jest w tym jakaś szczerość. 

Dobry pomysł z tytułem (wydzielenie ości). 

Plus za puentę, mz udany tekst. Pozdr. 

 

Edytowane przez light_2019 (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Uczysz

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @wiedźma Kiedyś napisałem: Najwięksi czarownicy:   Przenoszą przedmioty siłą woli, wielkość, odległość nie grają roli, ale tylko najwięksi tak maja, że babkom majtki same spadają.    To tak w moim stylu, z funem w pakiecie:). 
    • Poet Ka
      queer hydraulika

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97 dziękuję:)
    • Marek.zak1
      Gość

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Musiałem trochę przemyśleć ten ciekawy, jak zwykle zresztą, wiersz. Pierwsza myśl, to wiersz oniryczny, więc autorka wcale nie musi być samotna, żeby w postać samotnej peelki się wcielić, a dalej akcja to potwierdza, idąc w kierunku horroru, bo obejrzenie kogoś z twarzą peelki to już fajne nie jest. Można jeszcze pójść krok dalej, że pokłady samotności nie zostają nigdy całkowicie zasypane, mimo najbardziej udanego życia w realu, tu podczas tejże nocnej ciszy. Inna myśl, to wymyślanie, czy fantazjowanie, powiedzmy senne, nawet w najbardziej udanym życiu, a myślę, że każdy czasami tak ma.  Pozdrawiam z uznaniem dla wiersza i Twojej ewolucji:). <
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 77. Połamany miecz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   To nawet jest trudne do wyobrażenia - taka masa ludzi ciągnących po ogromnych przestrzeniach - zastanawiałam się kiedyś nad problemami w aprowizacji czy przeprawach przez rzeki. 
    • Sekrett
      Pramorze i bakterie

      Przez Sekrett · Opublikowano

      Unosiłam się błogo w pradawnej zupie, odbijały się ode mnie gwiazd konstelacje, płynęliśmy razem, w jednej grupie – ja i inne bakterie.   Wtem ocean zarzucił sieci rybackie:  nieliniowe funkcje i inne rewelacje To ostatni raz, gdy widziałam formację – kolonię, w której płynęłam.    Prawie utonęłam i ugrzęzłam w piasku –  mieliła mnie fala prawdopodobieństwa a gdy doszło do jej kolapsu, miałam już mózg, kończyny   i pięć minut do odjazdu autobusu.    Morze wyrzuciło mnie na egzystencję  – nie wiedziałam, gdzie to jest,  ani czy znaczy cokolwiek więcej.  Rozbitek na przeludnionej wyspie.    Na plaży przyszło mi się błąkać kwantem wyobraźni wyznaczać trajektorie świateł, którym nigdy bądź zawsze było dane się spotkać.   W tunelu ławic, w splątanych włosach,  w nostalgii i wśród wydm kurhanów tęsknię za czasami, kiedy żadne z nas nie miało jeszcze organów.    Nie mogliśmy ich przecież mieć, tak właśnie nam wypadło, sama pamiętam, że to pramorze bakteriom serca skradło.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...