Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

osobliwość

 

pozbywszy się emocji 

które niepotrzebnie targały moim umysłem 

wkroczyłem na ścieżkę postępu 

szedłem po niej prosto 

a przynajmniej tak mi się wydawało 

aż zrozumiałem fantomowość mojej świadomości

wówczas usiadłem i zapłakałem 

ta chwila na zawsze będzie końcem historii człowieka 

jakby ktoś nacisnął button ON

nieświadomie powstałem i kontynuuję bardzo równy marsz 

chuj wie gdzie

chuj wie po co

 

 

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Jak się wk...rzę :-) to w jasny chuj wysyłam :-) widzę że też znasz tego Ktosia 

 

Opublikowano

Odniosłam się tylko do końcówki tekstu :-) 

Buntownik z peela 

Ta fantomowość mnie zastanawia

Czy to chodzi o uczucia przedmiotowości jednostki a nie jej podmiotowości?

 

Opublikowano

@Gosława Ray Kurzweil twierdzi ze nadchodzi osobliwość. Stawiam tezę że ta osobliwość już jest - jest w nas samych. Uczucia mają znaczenie z naszego punktu widzenia problemem jest to ze nie jest nam dostępny żaden inny punkt widzenia. 

Opublikowano

No ale przecież uczucia nas definiują jako istoty rozumne, empatyczne bez nich bylibyśmy tylko powłoką takim właśnie fantomem 

Nie ogarniam tego chyba :-) 

Opublikowano (edytowane)

@Kot tez jestem tego pewien ze nauce problemów nie zabraknie. I wciąż się na nowo naukowcy przyglądają starym rozwiązaniom w kontekście nowych odkryć. Układ nerwowy holistycznie się dzisiaj pojmuje. Mój człowiek :-) treść wiersza jest lekką prowokacją przyznam. 
a i jeszcze a propos iluzji 

dużo badaczy twierdzi że

swiadomosc jest fantomowa

natura tak to z nami pogrywa

”obudziła” nas i uśpi kiedy zechce 

a czy to sen czy jawa 

któż to wie?

 

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Skądinąd wiadomo, iż nerwy to zły doradca :).Fajny tekst.Podoba mi się.Zapis w moim odczuciu w formie dziennika albo takich dokumentalnych wspomnień.Postęp od zarania dziejów przeczył celom jakim ma służyć i nie zmieni się to nigdy.Najpierw kamień, potem maczuga, następnie miecz i tak można wymieniać aby znowu dojść do...kamienia.Zresztą wspominał o tym Albert Einstein w jednej ze swoich sentencji.Moje uwagi :

- ta chwila od zawsze - czy nie powinno być przypadkiem - na zawsze?notacja byłaby właściwa w przypadku użycia określenia - od teraz

 

- kontynuuje(chyba powinno być kontynuuję)

 

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • niepojęty ranek w  cukierence   croissant, café au lait patrzę z nadzieją przez szybę jestem w środku   szkolenie z wiązek prądu – szot energii waham się między latte a  espresso płacę   zaraz otworzą przybytek patrzeć przez szybę pokrytą po francusku  piegami? czy na ażurową kelnerkę, która niechętnie mawia bonjour   biały kruk powiada o  kelnerce: ona jest przezroczysta   jak tu nie reagować na drugiego człowieka? zagwozdka – nie potrafię   skupiam się na skupieniu  światła na przybrudzonej szybie, którą czyści szyld  patisserie   zaraz szkolenie – myślę  alternatywnie o paradokumencie: o mnie, o  nich   stoję i czekam. właśnie  otwarto nie kawiarnię – miejsce  szkoleń co mnie jednak cieszy
    • wieczór jest herbaciany trzymam się filiżanki a ona mnie gwiżdżę na czajnik   za oknem parzą się koty głośno i agresywnie  
    • Mogą się rozbrykać, mogą się odnaleźć... mogą świat odmienić :)    Pozdrawiam
    • Spojrzeć w oczy chłopca okazję miała. Odrazu głębie w nich ujrzała Jasny kolor otulił jej wzrok. I nie opuszczał w mrok.   Przez okienko na niego zerkać kochała. Na korytarzu długie spojrzenia posyłała. I on też na nią zerkać raczył. Lecz w głowie inną mataczył.   Ona myślała, że gesty coś znaczą. Śnić o nim bez przerwy umiała. I w głowie tylko tego by chłopca miała.   Lecz porcelanowe serce jej pękło. Gdy zobaczyła go z inną kobietą. Ona piękne blond włosy miała. A buzia jej pięknem krzyczała.   Więc jakże by bohaterka szansę miała? Skoro ona jej przeciwieństwem stała. Mimo oczków równie jasnych - jej były jakoby sciółkiem z lasu.   Jej twarz indziej utworzona być miała. I czarne włosy ona owdziała. Jej wygląd mieć chciała. I tak w nienawiści do siebie przystała.   Marzyć o urodzie nigdy nie przestawała. Zawsze lepsza stawać się chciała. Pragnąc, by dostrzegli urodę jej inni chłopcy. Płakać zaczęła po nocy.   Śliczność jej duszy nikogo nie interesowała. Bo mimo, że serce dobre miała. To co po sercu komu Bo serce nie zapełni domu.   I tak pogodzić się z tym musiała. Ale wygląd już do końca zmienić chciała. By przystać do świata standardów. I by chłopiec pragnął jej bardzo.                                                       ~Lena
    • @Maciej Szwengielski Pan pozwoli, ale to nie laików trzeba leczyć, tylko tych, co twierdzą, że jakieś moce nadprzyrodzone rządzą światem. Bo właśnie to jest chore. I na tę chorobę intelektualną nie znaleziono jeszcze lekarstwa. Ani w zastrzykach, ani w pigułkach, ani w czopkach. Laicy świat widzą racjonalnie, wg swoich zmysłów, instrumentów, które stworzyli i zgodnie z matematyką i fizyką. Natomiast tzw. wierzący są ofiarami bytu urojonego.  Ciągle czekam na te dowody. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...