Słowiczy gwóźdź

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

W parującym bezruchu po deszczu tylko mgła

potrząsała dzwonkami na drzewach, które same

wydawały się ulepione z mgły i lepkiego spoiwa

księżyca, a to, co jak pamiętam, widziałem,

 

było drzewem albo bramą szeroko w opar

rozpartą, wsrebrzoną w rozmyte brzegi nocy,

o ciszy matowej, w którą miarowo, kropla

po kropli, wpadał słowik i w kręgach rozchodził.

 

Niby na srebrnym gwoździu nieruchomo wbitym

w fale mózgowe, pajęczo rozwibrowane,

zawieszony jest we mnie ten obraz, i ty nim

poczęstuj się, kiedy w progach wiersza przystaniesz.

[Gość]

Ależ to ładne :-) no i ta mgła :-) bliska mi bardzo :-)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Dziękuję, cieczy mnie, że się podoba :)