rozterka

[zmechacony]

 

Chłód jesieni wbija się w me serce                     

A wiatr porywisty rani je boleśnie

Me oczy wędrują po drzewach bez liści

A dusza wciąż szuka chwili ukojenia

Cicho sobie wzdycham i zamykam oczy

Patrzę gdzieś w głąb siebie

I badam swe wnętrze

Czy serce i rozum wciąż działają razem

A może oddzielnie każde szuka drogi

Bo siedzę samotny choć ktoś jest tuż obok

Chciałbym by odszedł lecz nie chcę już ranić

Radosny na zewnątrz lecz znużony w środku

Rozmyślam nad zmianą mego złego losu

I trzymam za rękę mój smutek i radość

I wciąż nie wiem co zrobić 

                              By łez jej nie widzieć.  

[Paweł Artomiuk]

Musi być to me, twe, swe? Nie musi. 

Spróbuję pokazać:

 

Chłód jesienny wbija się w moje serce                     

Wiatr porywisty boleśnie je rani

Oczy wędrują po drzewach bez liści

A dusza wciąż szuka chwili ukojenia

Cicho sobie wzdycham i zamykam oczy

Patrzę gdzieś w głąb siebie

badam swoje wnętrze

Czy serce i rozum wciąż działają razem

A może oddzielnie każde szuka drogi

Bo siedzę samotny choć ktoś jest tuż obok

Chciałbym by odszedł lecz nie chcę już ranić

Radosny na zewnątrz lecz znużony w środku

Rozmyślam nad zmianą okrutnego losu

I trzymam za rękę mój smutek i radość

wciąż nie wiem co zrobić

By łez jej nie widzieć. 

 

Rozumiem delikatna stylizację ale bez przesady. 

Chodzi o to żeby tekst nie brzmiał sztucznie bo sporo na tym traci. 

Pzdr. 

[zmechacony]

Dzięki, zwrócę na to uwagę w swych następnych tworach :P