[...]

[miamorese]

leżysz tuż koło mnie
zamykam oczy
i czuję
ciepło twojego oddechu
skierowane dziś w inną niż zwykle stronę

leżysz tuż koło mnie
otwieram oczy
i widzę
jak ty swoje zamykasz
choć słońce jeszcze nie zaszło

leżysz tuż koło mnie
przecieram oczy
i czuję
że łza niepewnie
wychodzi z wiecznego ukrycia

leżysz tuż koło mnie
otwierasz oczy
i widzisz
że została po mnie
poduszka nieco bardziej niż zwykle zgnieciona

siadasz samotnie
przecierasz oczy
i czujesz
jak łzy osamotnione
powoli wychodzą ze wszystkich stron

policzki twe przerażone
słonym deszczem
czerwienieją ze złości
wyrzuciłeś ich parasol

[Paweł Artomiuk]

"Leżysz tuż koło mnie" 

 

dałbym "leżysz tuż obok" lub "leżysz obok" 

 

"Siadasz samotnie (...) 

Łzy osamotniony" 

 

Wstajesz

Przecierasz oczy

I czujesz jak łzy osamotnione

 

Unikasz w ten sposób zbędnego powtórzenia. 

Ja bym sporo skrócił tak aby uniknąć monotonii, o łzach piszesz co najmniej w trzech miejscach. 

Pzdr.

 

 

Edytowane 16 Października 2019 przez light_2019 (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Witaj na portalu.

Widzę że jesteś nową twarzą, ale niestety będę szczera w ocenie, bo interesuje mnie tylko wiersz. 
Znudził mnie Twój tekst. Jak już wspomniał przedmówca jest monotonny i mało emocjonalny. Myślę, że winę za to ponoszą powtórzenia, które ciągną się przez cztery strofy, w których tak naprawdę nic ciekawego się nie dzieje. Niczym nie zaskoczył. Prosty. Kupiłabym tę prostotę, bo często w prostocie siła, ale tutaj nie ma żadnej metaforyki. Mało poetycki tekst. Pozdrawiam.