Ascendencja

[Saint Germaine]

pośród ośnieżonych szczytów

tam szybują tylko orły

bramy zamku lśnią z oddali

zapraszają by w nie wstąpić

 

gdy tam wejdziesz ujrzysz czary

przez komnaty blask się snuje

w korytarzach szepczą echa

magia w duszę się wpatruje

 

każde z drzwi są w innej barwie

srebrny opar u stóp płynie

poznasz wreszcie istnień prawdę

że gdy umrzesz to nie zginiesz

 

ciało tobie niepotrzebne

jest balastem pełnym cierpień

więc uwolnij się z tej klatki

wszechobecnym zostań szeptem

 

[Ast Voldur]

Bardzo dobre.Mam jeszcze tylko jedno pytanie.Czy te rymy były zamierzone?Przecież można było konsekwentnie trzymać się białego wiersza.Pozdrawiam.

[Młoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy ja wiem czy znowu ciało jest takie niepotrzebne... trzeba gdzieś od czasu do czasu zarzucić kotwicę :)

 

Piękny wiersz, niebezpiecznie nostalgiczny. Nie można się oprzeć.

Czy moje przeczucie mnie nie myli i mowa tutaj o siedmiu głównych drzwiach?

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[Ast Voldur]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tytuł chyba wyjaśnia wszystko.W odniesieniu do odrzucenia ciała.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - no no  zaskoczyłeś mnie - wiersz zgrabny po całości.

Ładne owe drzwi...

                                                                                                                   Pozd.

[Paweł Artomiuk]

"tam szybują tylko orły"

gdzie szybują tylko orly

 

"poznasz wreszcie istnień prawdę"

 

To mi się średnio podoba :/

"wszechobecnym zostań szeptem" 

Pewności nie mam ale chyba lepiej

zostań wszechobecnym szeptem...

 

Ogolnie ok 

 

[Saint Germaine]

Rymy są zamierzone jak najbardziej