Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dzięki Marlett :)

 

 

I Jackowi dzięki :) co do 'lekkuchno' sprawdzałam w słowniku - jest taka opcja ale faktycznie,  zmienię na tę bardziej popularną (jeśli to słowo w ogóle można nazwać popularnym ;))

Opublikowano

maleńką, czy dużą - łyżeczka też dziabie. Termin "łyżeczkowanie", to usuwanie zniszczonej lub chorej tkanki.

Wybacz Iwono, że psuję ci ten lukrowany obrazek, ale dla mnie haiku powinno być jak bańka, najlepiej wiśniowego koloru, ze smakiem niespodzianką, unosząca się w powietrzu, którą należy delikatnie podejść, inaczej odfrunie i połknąć bez dotykania, gryzienia i szarpania - w całości.

Inaczej wydziela goryczkę, pękajac jak purchawka, słodzenie nic nie da. :I

Pozdrawiam
 

 

 

 

żartowałem

   czy nie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@jan_komułzykant

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Janku :( słowo bańka jest okropne...forsa - zwłaszcza u przestępców:) ; bańka na mleko (stara, wielka, cynowa- chyba :)) dostać bańkę np.pod oko i mieć je potem sinym... stawiać bańki na chore ciało...mydlana jest piękna ale nic z niej nie zostaje! A haiku mimo delikatnej formy przetrwało wieki! (no, może nie wszystkie haiku ;)). Wiem, jedzenie może i nie jest romantyczną historią (lecz czy haiku jest romantyczne?...) ale dzięki temu mamy to, co jemy - w sobie! :) mówi się przecież też o  o strawie duchowej a i ciało Boże zjadamy... 

A Ty chyba nie widziałeś maleńkiej srebrnej łyżeczki:) delikatnie ozdabianej i często grawerowanej z napisem specjalnie dla danej osoby - ofiarowuje się ją dzieciom w dniu chrztu  :) to symbol...

Poza tym ten cukier... widać,  że nie posypywałeś niczego cukrem pudrem - leciutko- jak mgiełką....tylko łubudu łychami kawę (może lurowatą:))  w wielkim fajansowym kubku....:)

No dobra, żart przyjęty :) 

(lepiej bić się na łyżki niźli nożami :))

zdrówka :)

 

 

@WarszawiAnka

 

 

Aniu :) dzięki :) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man No ba, ogólnie jestem zwolennikiem 4 wierszy miesięcznie za średnią krajową, ale jakoś w real tego wprowadzić wciąż nie potrafię :)
    • @Moondog  Bardzo się cieszę. Dziękuję za tak miłe słowa. Filmu nie oglądałam, ale muzykę odsłuchałam.  Ciekawy utwór, zachęca do obejrzenia filmu. :) Bardzo dziękuję za podpowiedź. :) Pozdrawiam.  @violetta   Bardzo dziękuję!  Właśnie tak!  Pozdrawiam. :) 
    • @Leszczym Dużo tego ostatnio.  Ale tekst... Rozliczeniowy?  Requiem dla straconych złudzeń? W poniedziałek długopis powinien mieć wolne?
    • @Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz. Odczytałam go jednak trochę pesymistycznie. Pomyślałam o tym, że gdy to coś zostanie nam odebrane, może się okazać, że już nie potrafimy bez tego żyć. Ten powrót do zwyczajności może być bardzo dotkliwy i bolesny. Ten brak już nie będzie ukryty, a podświetlony i domagający się wypełnienia.
    • Stawiają przed nim szkło. Ciężkie. Zimne. „Odżyjesz. Nie była dla ciebie.” Mówią po kolei, jakby przekazywali sobie dyżur. Wyliczają jej wady, żeby było mu lżej. Każde zdanie coś przestawia. Jak mebel w ciemnym pokoju - nagle nie wiadomo, gdzie stać. On kiwa głową. To łatwiejsze niż mówić. Przypomina sobie jej pieprzyk pod lewym okiem, to jak poprawiała włosy i wymawiała jego imię, gdy nikt nie słyszał. Ktoś klepie go po ramieniu. Za długo. Jakby chciał go już podnieść. „Chodź, idziemy w miasto.” To brzmi jak polecenie. Jakby siedzenie było błędem, a cierpienie trzeba było rozchodzić w butach. Nie chce iść. Chce zostać w miejscu, gdzie jeszcze wszystko się nie skończyło - gdzie czuje jej zapach. Boli go, jak szybko przestaje być historią o miłości a zaczyna być tylko opowieścią o błędzie.   Oni się śmieją. Mówią o świeżej krwi, drapieżniku, polowaniu, nowym życiu. On nie chce nowej miłości. Chce odzyskać chwilę, w której pozwolił, by nazwali jego stratę ulgą. Patrzy w telefon, sprawdza czy wciąż potrafi czekać. W końcu wstaje. Uściśnie im dłonie. Skłamie: „Teraz jest lepiej,” bo ktoś już zdążył uwierzyć za niego.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...