Rocznik 76

[tomass77]

Znikamy z kart historii
Bez zgiełku, bez oklasków
Na progu drzwi ostatnich
Dociera do nas jasno
Jak niewiele się stało

 

Już z frustracją na białym dywanie
Stawiamy pierwsze kroki
Ostrożnie, z przesadną powagą
Liczymy co lewą nogę
O prawej zapominając 

 

Już rzadziej patrzymy w lustro
Do zdjęć się uciekając 
Czasem jednak nas zaboli
Na twarz niewyraźną
Która pamięci.. nie przystoi

 

Już nad nami chmury różne 
I gdy szkwał ster chwytamy
Zawracając.. mój Boże 
Tak kiedyś wymodlony
By nas niósł 
Jak najdłużej 

 

Przez życia 
Próżnię