Historia edycji

Ot, nad Nemo komendant, o!   Mores na lata lanserom

Co robiłem. Kim nie byłem. Czego nie zjadłem i ile nie wypiłem.   Jakie miałem opowieści — wszystko to chciała, bym jej streścił.   Nawet to, że moje ciało nie jest idealne. Że moje ciało jest fatalne. Nawet to.   I to, że budzę się w nocy. A tego najbardziej się boję — że budzę się w nocy.   Od jakiegoś czasu nie zamykam oczu. Od jakiegoś czasu nie zamykam oczu.   Pozostawiam je otwarte — są jak sklep nocny dla nocnych marków.   Byś zechciała do mnie przyjść i się napić.   Wody źródlanej. Wody różanej. I reszty trunków.   Byś zechciała się ze mną napić. Wody źródlanej. Wody różanej. I reszty trunków.  

@Poet Ka   Świetny dialog z "Deszczem jesiennym" Staffa. Tamten deszcz przynosił melancholię i smutek, Twój - choć gwałtowny i ostry - przynosi oczyszczenie i życie. Bardzo udana odpowiedź na klasykę. :)

@hehehehe   Panna na wsi   O! Miniatura! Ruta i ni mo!

@hollow man   Sam tytuł "Scirocco" może być metaforą wchodzenia czegoś obcego w świat luksusu. Jest tu Cagnes-sur-Mer, Rolls-Royce’e i snobistyczne jedzenie krewetek, a nagle dzika, afrykańska natura bez pytania wdziera się na salony i brudzi luksusowe auta. W wierszu są inne kontrasty -np. Camus jest „pobrudzony” opowieściami z burdelu. Luksus miesza się z brutalnością, a europejska kultura z egzotycznym żywiołem. Ale pewnie jak zwykle  przesadziłam pod Twoim wierszem. :)