Mamo, źle opowiedziałaś mi świat

[Robert/Anthony]

Łabędzi szaniec na złotoustej tafli,

wynaturza ostatnią kruszynę czułości,

łaknącej już tylko powrotu do matni.

 

Serce krzyczy: zabierz mnie mamo!

To nie tak – krzyczy,

nie tak opowiedziałaś mi świat!

Całkiem inny

niż w łonie i pod kloszem,

Naprzeciw sztormom kuliłaś,

gdy w okna na wróble

zaglądały strachy.

 

Zabierz mnie!

Zabierz z tonącego wraku,

opatul zranione blizny,

zabierz mnie, proszę.

Nie widzisz, że wystarczy draska,

by rozniecić pożar?

Tak mało karmią nas chmury,

a słońce wypala blizny

To nie tak mamo,

nie tak opowiedziałaś mi świat...

 

Szukamy schronienia w leśnych schroniskach,

miłosnych noclegowniach z zaklętym

terminarzem godziny odejścia.

 

Zabierz mnie mamo,

co strachem karmiłaś,

łaknącą miłość,

 

Tu nie ma czym oddychać,

W ludziach licho i nicość

 

Odpycha.

 

Wybacz, że odpychałem.

Edytowane 14 Lipca 2019 przez Robert/Anthony (wyświetl historię edycji)

[Sylwester_Lasota]

Kiedyś czytałem relację kobiety, która w obozie koncentracyjnym urodziła dziecko. To była dziewczynka. Gdy przestała karmić, Niemcy je rozdzielili, jednak po jakimś czasie pozwolili matce zobaczyć się z dzieckiem. Gdy się spotkały, dziewczynka poprosiła dokładnie słowami z Twojego wiersza:

- Zabierz mnie mamo! Zabierz mnie do domu! - tak powiedziała. Dom, to dla niej był barak, w którym przebywała kobieta.

Po jakimś czasie mogły spotkać się ponownie. Tym razem dziewczynka nic nie mówiła. Parzyła na matkę wypalonymi oczami, wyglądała tak, jakby już rozumiała. I to był ostatni raz, kiedy kobieta widziała swoją córkę.

Przypomniałeś mi tę historię. Aż zgroza pomyśleć, że może być jeszcze gorzej.

Pozdrawiam.