***/ żyłem w książkach..../

[Wojciech Bieluń -Targosz]

żyłem w książkach
udawana postać
kopiowałem ogół
zawsze w pełni

kamień węgielny wokół niczego
był tożsamością
każde kłamstwo
długiem wobec prawdy

widziałem wyraźniej
piękno   możliwości
uwieczniałem przepych natury
wiedząc że świat mój
jest odrobiną kurzu
w większym
którego nie można określić

[duszka]

Nawet jesli jest  to tylko odrobina kurzu naszego świata, która jest zgodna z tym "większym" z tą "pełnią prawdy", to jednak jest ważna, bo łączy nas z nim, pozwala przez siebie, w tym jednym punkcie, przeżyć jedność z nim. Takie doświadczenie może być drogowskazem...

 

Zastanawia mnie tylko, dlaczego wiersz jest w czasie przeszłym, przecież życie podmiotu lirycznego, wyrażającego się w nim,  nadal trwa.., a może teraz jest zupełnie inne..?

 

Piekny, przejrzysty wiersz, i pomimo, że odbieram go jako pewnego rodzaju rachunek sumienia czy rozliczenie z samym sobą, czuję nim miłość do świata. Pozdrawiam :)

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję za piękny komentarz. Rzeczywiście, ten wiersz jest kolejnym rozliczeniem czasu w którym jestem zawieszony. W czasie teraźniejszym, zastanawiam się, ale chyba nie, nie byłby tak wyrazisty. Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję za głos.