Na ścieżce świętego Brunona

[Roklin]

Idę za krzyżem Brunona

i tylko aparat mam w dłoni;

na drodze leśnej pokora

zwycięża w sercu; gnam do niej.

W ukrytych przed miastem ostępach

niespiesznie wędruję wraz z wiatrem;

droga krzyżowa zanętą,

by ująć garść przygód w klatkę.

 

Jadą cykliści naprzeciw

do siebie śmiejąc się głośno;

dźwięk kół do zakrętu się niesie,

szum sosen wiatr przywiał wraz z troską.

Pędzą motory na zabój

i ryczą mocą silników:

"patrz na mnie, zazdrość, podziwiaj",

lecz chwila mija... po krzyku.

 

Staję przy stacji kolejnej

zastygłej w kamieniu przydrożnym.

Mijają mnie piesi niespieszni,

księżyc zaś wita jak woźny.

Idę za krzyżem Brunona,

a hotel jego imienia

wyłania się zza drzew i mówię

do Niego: tak, do zobaczenia.

17.08.2018

 

Utwór opowiada o mojej wędrówce po giżyckiej ścieżce imienia chrystianizatora Prus i męczennika

[Młoda]

Ale to ładnie namalowałeś :). 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cały wiersz piękny, ale ten fragment najbardziej.. Dla mnie jest on jego streszczeniem i "rdzeniem". Pozdrawaiam :)

[Roklin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję :)

[Roklin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Człowiek przy takich miejscach, takich cudach świata czuje się mały. Dziękuję, że do mnie zajrzałaś :)