Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłość

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Maria_M

Maria_M

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Moja miłość - srebrnopłowy motyl 
nie przechwala się i nie nadyma,
moja miłość jest wiatrem ulotnym,
rytmem serca wędrująca chwila.

 

Cierpliwością jest cała podszyta,
z bukietami stokrotek na rękach
i o wierność się nigdy nie pyta,
bo jest wierna, życzliwa i piękna.

 

Jest taktowna, przetrzymuje wszystko,
nie prowadzi rachunku sumienia,
nagą prawdą jest czystą, przejrzystą,
co nie kłamie, bo faktów nie zmienia.

 

Po bezkresnym przechadza się niebie,
siwe chmury całuje i głaszcze,
potem wraca stęskniona do ciebie
mówiąc szczerze: „mój jesteś, ty masz mnie.”

 

 

9
Maria_M

Maria_M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może odpowiem Ci wierszem:

Agape 

Strof o miłości były miliony,
to temat studnia - niewyczerpany,
a ja wam dzisiaj opowiem o niej
zdradzając sekret znany, nieznany.

 

Bo doskonała - to jest agape,
lecz nam jest trudno ją okazywać,
ona pochodzi nie z tego świata
nie zna obłudy, wśród gwiazd przebywa.

 

W drugim nie szuka własnych korzyści,
bo jest życzliwa i sprawiedliwa,
przeciwna złu i nienawiści,
a z ludźmi różnie to w życiu bywa.

 

I gdybyś nawet chciał jej naczerpać
z najgłębszej studni na ziemskiej kuli,
to zanim na wierzch wyciągniesz czerpak,
niedopatrzeniem miłość znieczulisz.
MG

Pozdrawiam serdecznie:)

Edytowane przez Maria_M (wyświetl historię edycji)
1
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tutaj, choć domyślam się, że nie zrobiłaś tego celowo, wygląda jak podciąganie odmiany pod rym, bo zgodnie z regułami powinno być:

'moja miłość jest wiatrem ulotnym, 

rytmem serca, wędrującą chwilą', ale rymu wtedy niet. 

A gdyby tak... 

'nie przechwala się i nie nadyma, 

moja miłość jest wiatrem ulotnym, 

to rytm serca, wędrująca chwila' :) 

 

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czarek, a czy to nie wszystko jedno? Wystarczy tylko sobie odwrócić kolejność:

chwila wędrująca rytmem serca

 

rytmem serca wędrująca chwila

 

Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgodziłbym się Mario, ale idąc za Twoją myślą wychodzi:

'moja miłość jest wiatrem ulotnym, 

chwila wędrująca rytmem serca'.

Nie klei się zupełnie. 

 

o to 'jest' się rozbija wszystko. Miłość jest wiatrem, jest [...] wędrującą chwilą. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...