Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Znów tragedia na przejściu- stąd mój apel

Bogdan Brzozka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bogdan Brzozka

Bogdan Brzozka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szarzy ludzie chyłkiem przemykają
szarą porą po szarych ulicach,
w szarych myślach zatopieni
zapatrzeni w światła w okiennicach.
 
Znów dziś kogoś potrącono
gdzieś na przejściu-widok mroczny
Może uniknął by tragedii
gdyby bardziej był widoczny
 
Szarą porą tą jesienną
gdy się szybko robi ciemno
Apeluję do władz miejskich:
Bezpieczeństwo sprawą nadrzędną!
 
Aby nam spacer po mieście
nie kojarzył się ze strachem
BY WIDOCZNYM BYĆ -niech modą
stanie się-a nie obciachem.
 
Burmistrza proszę- i policję
nie czekajcie na oklaski
propagujcie głośno Akcję:
NOŚ ODBLASKI! NOŚ ODBLASKI!!!
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a uniknąłby tragedii - rytm

inwestujcie w bezpieczeństwo - rytm

Aby spacer nam po mieście - rytm

więc burmistrza i policję

proszę - no, nie róbcie łaski - rhytm & blues ;)

 

wiersz wart propagowania, a że z odblaskami to trzeba raczej równo poboczem chodzić,

mam nadzieję, że będzie bez urazy :)

Pozdrawiam.

 

 

2
Bogdan Brzozka

Bogdan Brzozka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witam, dzięki za konstruktywne rady, co do odblasków- to było w owym czasie kilka potrąceń pod rząd NA PRZEJŚCIU DLA PIESZYCH- niektóre niestety śmiertelne- tą magiczną porą gdy już nie jest widno, a jeszcze nie jest ciemno-pozdrawiam.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Kłopot i to duży

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @hollow man No ba, ogólnie jestem zwolennikiem 4 wierszy miesięcznie za średnią krajową, ale jakoś w real tego wprowadzić wciąż nie potrafię :)
    • Berenika97
      Nienasycenie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Moondog  Bardzo się cieszę. Dziękuję za tak miłe słowa. Filmu nie oglądałam, ale muzykę odsłuchałam.  Ciekawy utwór, zachęca do obejrzenia filmu. :) Bardzo dziękuję za podpowiedź. :) Pozdrawiam.  @violetta   Bardzo dziękuję!  Właśnie tak!  Pozdrawiam. :)  @Stary_Kredens Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 
    • hollow man
      Kłopot i to duży

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Leszczym Dużo tego ostatnio.  Ale tekst... Rozliczeniowy?  Requiem dla straconych złudzeń? W poniedziałek długopis powinien mieć wolne?
    • Myszolak
      gdy księżyc jest w kształcie serca

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz. Odczytałam go jednak trochę pesymistycznie. Pomyślałam o tym, że gdy to coś zostanie nam odebrane, może się okazać, że już nie potrafimy bez tego żyć. Ten powrót do zwyczajności może być bardzo dotkliwy i bolesny. Ten brak już nie będzie ukryty, a podświetlony i domagający się wypełnienia.
    • Berenika97
      Przyjaciele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Stawiają przed nim szkło. Ciężkie. Zimne. „Odżyjesz. Nie była dla ciebie.” Mówią po kolei, jakby przekazywali sobie dyżur. Wyliczają jej wady, żeby było mu lżej. Każde zdanie coś przestawia. Jak mebel w ciemnym pokoju - nagle nie wiadomo, gdzie stać. On kiwa głową. To łatwiejsze niż mówić. Przypomina sobie jej pieprzyk pod lewym okiem, to jak poprawiała włosy i wymawiała jego imię, gdy nikt nie słyszał. Ktoś klepie go po ramieniu. Za długo. Jakby chciał go już podnieść. „Chodź, idziemy w miasto.” To brzmi jak polecenie. Jakby siedzenie było błędem, a cierpienie trzeba było rozchodzić w butach. Nie chce iść. Chce zostać w miejscu, gdzie jeszcze wszystko się nie skończyło - gdzie czuje jej zapach. Boli go, jak szybko przestaje być historią o miłości a zaczyna być tylko opowieścią o błędzie.   Oni się śmieją. Mówią o świeżej krwi, drapieżniku, polowaniu, nowym życiu. On nie chce nowej miłości. Chce odzyskać chwilę, w której pozwolił, by nazwali jego stratę ulgą. Patrzy w telefon, sprawdza czy wciąż potrafi czekać. W końcu wstaje. Uściśnie im dłonie. Skłamie: „Teraz jest lepiej,” bo ktoś już zdążył uwierzyć za niego.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...