kiedy tęsknią fale

[EwaM]

 

 

 

   przecież nasze historie są zupełnie inne.

   coś, kiedyś, o tej samej porze

   przywiodło nas w to samo miejsce.

   klątwa? przeznaczenie?

   nasze tajemnicze życzenie?

   wiedziałam, że to ty,

   a ty wiedziałeś, że to ja.

   poczekałeś, mimo że wyszłam dużo później.

   szliśmy i szliśmy.

   i smutek stawał się bielszy.

   chował się w fałdach przepastnego mroku.

   fale uwalniały piaszczysty brzeg,

   a w dali rozlewał się nagi turkus.

   mówiłeś - nie oglądajmy się za siebie.

   i stąpaliśmy w wyśniony krajobraz, tu i teraz,

   kołysaliśmy się w pienistej kąpieli,

   pozwalając ponieść się prądom,

   by nie dosięgnął nas żaden ląd,

   by zatarły się wszelkie granice.

   i krzyczeliśmy z rozkosznego bólu,

   i płynęła ponad nami muzyka, a puls

   szaleńczo kołatał się w skroniach.

   i nie można było zawrócić,

   bo dotarliśmy tam, skąd już nie ma powrotu,

   tam gdzie dopełnia się czas,

   gdzie wybucha szafran, błękit i amarant

   obejmując tęczą świat.

[WarszawiAnka]

Ciekawy wiersz, o dużym ładunku emocji i malarskim tle.

Zrezygnowałabym jednak z interpunkcji - albo wprowadziła wielkie litery na początku zdań. 

 

Pozdrawiam

[EwaM]

dziękuję:)

to raczej proza poetycka - tak przynajmniej sklasyfikowałam ten tekst po jego napisaniu,  dlatego też zamieściłam w dziale z prozą

może niepotrzebnie pocięta na wersy?

a może jednak potrzebnie? i jednak to wiersz:)

 

pozdrawiam:)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dla mnie to jednak wiersz - byłabym tylko konsekwentna co do interpunkcji: albo jest (wraz z wielkimi literami), albo - nie ma. :)

 

Pozdrawiam

[EwaM]

interpunkcja  -  myślę, że jest tu konsekwentna

a co do małych liter - to taka moja maniera:)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

OK. :)

[WarszawiAnka]

@Justyna Adamczewska : Dzięukję. :)