Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Egzekucja

summerka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

summerka

summerka

Opublikowano
Opublikowano

 

 

Zdradziłam ją

Odarłam - brutalnie, nagle, bez ostrzeżenia

Wykradłam jej tajemnice

Te, których zazdrośnie strzegła od początku

I złożyłam je na ołtarzu naiwności.

A potem zapędziłam przed Twoje oblicze - drogą bez powrotu.

I stała tak bezbronna, czekając….

A ja patrzyłam…

Nie trzymałam jej za rękę, nie pocieszałam,

Miałam nadzieję, że było warto.

Mój konfesjonał - biała kartka - stał się dla niej wyrokiem.

I widziałam jak umiera,

powoli - pod ciężarem Twojej obojętności, niewzruszonego milczenia.

Poprosiłam - ocal ją!

Daremne próby - byłeś głuchy.

I umarła.

Zostawiając mnie z poczuciem winy,

Z pustym miejscem

Tam, gdzie dotąd mieszkała ONA - DUSZA.

1
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zostawiam serduszko, chociaż dusze ponoć mamy nieśmiertelne. W takim ujęciu duszy nie można zabić, a jedynie skazać ją na potępienie, chociaż z drugiej strony, o kimś zupełnie nieczułym mówi się, że jest bezduszny... Myślę,  natomiast, że z pewnością można skutecznie zabić sumienie, wyłączyć je bądź zagłuszyć. Przez tysiąclecia ludzkość wypracowywała specjajlne techniki żeby odczulać nawet najwrażliwsze jednostki i wydaje mi się, że obecnie udało nam się osiągnąć mistrzostwo świata w tej dziedzinie. Telewizja, Internet, gry wideo robią z nas nieczułą papkę, chrupiącą chipsy i popijającą colę, nawet gdy oglądamy największe zbrodnie i bezeceństwa świata.

Pozdrawiam serdecznie

I, mimo wszystko, Radosnych Świąt :)

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...