Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tutaj jest wschód przepiękny bo nasz

niepojęty o każdej porze roku

wszystko się zaczyna tutaj

wtuleni w siebie jak jednojajowe bliźnięta

wycieramy o łono kołdry nocny seks

 

od strony sypialni słońce zaczyna

rozsznurowywać rzęsę po rzęsie

skalpelem promienia odcina powiekę od powieki

 

chlapie na ciała jak olejek do masażu płynie każdego poranka

płynnie po książkach półkach po ubraniach

 

z barwami tańcząc pogo  z kurzem

po ścianach wślizguje się pod kołdrę

jakaż to rozkosz tonąć

zaczynamy w pokoju pełnym słońca pełnym Ciebie

 kochana maleńka pełna ostrych spojrzeń

wybuchasz nowym dniem jak bomba pełna gwoździ

 jak słońce kruszysz diament

 

rozgotuj we mnie gniew

aż mięsem nie będzie sensu rzucać

przytul się

jest bezpiecznie i błogo

na zewnątrz nie wychodźmy

potop

Opublikowano

Witam Tomaszu,

Dawno Ciebie tu nie było, jednak da się zauważyć iż pisania nie zarzuciłeś:)

Ładny, delikatny erotyk,  wyważony na kanwie życia codziennego.

 

Przeczytałam Twoje komentarze na forum i muszę powiedzieć, że brakuje tu takich ludzi jak Ty.

PozdrawiaM.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj. Piszę I nie wyobrażam sobie żeby to przerwać a jeŝli forum nie mam zbyt wiele czasu na oddanie się mu. Kiedyś tutaj było jakoś fajniej. Przyzwyczajam się na nowo. Dzięki że mnie tak wyniosłaś na piedestał. Nie wiem tylko czy aż tak jestem tego godzien ;). 

Pozdrawiam t.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Brakuje tu dawnych znajomych, kilka osób pozostało z tamytch czasów ;)

Teraz jest tu słodko, inaczej ludzie piszą, przeważnie rymują.
Nikt nie przyjmuje krytyki, bo zaraz obraza:) Teraz ludzie piszą na ilość - im więcej tym lepiej.

Sam widzisz jak tu jest :)

PozdrawiaM.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Brakuje dawnych znajomych ale niektórzy pozostali. Czasami nie mam ochoty tutaj nawet zaglądać. Wszystko prawie na jedno kopyto. A obraza to rzecz święta / zero samokrytyki. Dużo jest grafomaństwa I to dumnego w dodatku. Ah...szkoda gadać. Miło że ktoś jeszcze został :). 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...