ZESZŁOROCZNE ŁZY

[Koziorowska]

ZESZŁOROCZNE ŁZY

 

Rozbolała mnie naiwność; pewnie dlatego,
że objadłam się wczoraj zakazanymi owocami.
Wskakuję w ostatniej chwili do pociągu,
lecz wszystkie dusze są już zajęte.
Złość potrafi być potulna, jak rzuci się jej
parę zeszłorocznych łez.
Wczoraj umarły róże, które otrzymałam od ciebie
z okazji mojej siódmej śmierci.
Dodać szczyptę soli i ironii
i będziemy mieli całkiem zgrabny uśmiech, prawda?
Chciałabym przytulić ciszę,
jest ostatnio taka małomówna.
Czy to warto kochać, gdy data ważności serca
dawno minęła?
Czy pomożesz mi urodzić się jeszcze raz?
Słowa płyną wartko, myśli zgubiły swój jedyny sens.
Z tej radości pragnę postawić ostatni krok.
Nie opłaca się wspominać miłości,
kiedy w zanadrzu ma się tylko parę łez,
cukierek i dwa grosze.
Zamykam usta, rozglądam się - nie chcę być krótkowidzem.
Moja poszarpana, poplątana samotność
znów waruje w nogach łóżka.
Księżyc, anioł stróż Ziemi,
odkleił się od nieba i spadł w przepaść na końcu świata.
Łzy, za które tyle zapłaciłam,
znów okazały się szczerym kłamstwem.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -  powiem tak -  wiersz boli ale z przyjemnością się czyta

jest dobrze prowadzony - uśmiecham się do niego.

                                                                                             Dużo ciepełka życzę.                         

 

[Gość Franek K]

Bardzo intrygujące słowa o tej bolącej naiwności i objadaniu się zakazanymi owocami. One zazwyczaj są słodkie. Czyż nie? Cierpki smak przychodzi zawsze później. Pozdrawiam. FK.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tym razem ten fragment wzbudził moje szczególne zainteresowanie. 

Ale w całości wiersz jak dla mnie jest nierówny. Czytałam Twoje lepsze.

Zaglądam do nowych tekstów dla "perełek". Pozdrawiam, bb