Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Chleb

Liryk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na głodzie?

Nie wiem czy można jaśniej :)))

Ogólnie pożądliwość, w jakiejkolwiek sferze, bywa uciążliwa i w życiu raczej nie pomaga.

Mam bardzo mieszane uczucia co do tego tekstu, myślę, że przebija się przez niego jakiś niepokój, ale w sumie podoba mi się sposób w jaki opisałeś ten stan... Co jeszcze mogę wyjaśnić?

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
WarszawiAnka

WarszawiAnka

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz krótki, ale bardzo treściwy. Ze względu na zwięzłość i brak szczegółów można go różnie interpretować. Tytułowy "chleb" jest podstawowym i najprostszym pokarmem. Skoro Podmiot Liryczny do niego odnosi swoje pragnienia, można by się domyślać, że są one związane z potrzebami podstawowymi, które nie są zaspokojone. Peel porównuje się jednak do zmarłych z głodu, z czego można wywnioskować, że jest tak głodny życia (w różnych jego przejawach) jak głodujący chleba, 

Peel stwierdza też, że nie wie, "co to znaczy być martwym ani żywym". Słowa te brzmią dziwnie, jakby wypowiadane przez istotę spoza świata. Człowiek powiedziałby raczej: "nie wiem, czy jestem żywy, czy martwy". Ale może o to właśnie chodziło?

Wiersz mi się podoba, skłania do refleksji. Choć jest kompletną całością, mógłby też być początkiem dłuższego tekstu.

 

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ballada o Dywizjonie 303

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @jjzielezinski   Wiersz robi wrażenie swoją formą i ogromną rzetelnością historyczną. Ten rymowany hołd dla pilotów Dywizjonu 303 czyta się niemal jak streszczenie historycznych faktów - z kart książki czy wspomnień samych lotników. Ma w sobie ducha „ułańskiej fantazji” przeniesionej w chmury. Przywołanie Urbanowicza, Zumbacha, Skalskiego, Paszkiewicza czy Františka nadaje tekstowi autentyczności. To opowieść o konkretnych ludziach. Największe wrażenie robi zakończenie. Ostatnie dwie zwrotki gwałtownie zmieniają ton z przygodowego na tragiczny. Pytanie „starszej Lady” o łzy polskiego pilota to bardzo mocny obraz, który zostawia czytelnika z poczuciem niesprawiedliwości, o której historia faktycznie milczała przez lata.   To świetny materiał edukacyjny, ubrany w przystępną formę. Idealnie nadawałby się na akademię lub jako tekst piosenki historyczno-rockowej.   "Sabaton" tak właśnie popularyzuje część historycznych wydarzeń, w tym polskich. Skoro Szwedzi śpiewają o polskich bohaterach, dlaczego młodzi Polacy się ich wstydzą?   Ja z młodzieżą oglądałam film "Ci cholerni cudzoziemcy" - i muszę stwierdzić, że do większości docierał, nawet niektórzy zaprzestali wpatrywać się w swoje smartfony. :)   Najbardziej rozbawiła ich scena z Zumbachem, do którego strzelali Anglicy - zwłaszcza po tym, jak dowiedział się dlaczego to robili :) Ale nazwisko Zumbach zostało zapamiętane. :)   Na pewno wiesz, że piloci Dywizjonu 303 zostali w ostatniej chwili (pod wpływem opinii publicznej i mediów) zaproszeni na defiladę, ale odmówili , solidaryzując się z polskimi żołnierzami. W sumie to smutna historia. Pozdrawiam. 
    • Nata_Kruk
      Odtworzenie

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam.
    • Leszczym
      Szczęście

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Szczęśliwi mówią mu, że ma przecież tyle szczęścia i wokół niego ciągle fart się pałęta, a nieszczęśliwi, że wcale niekoniecznie i że pech za pechem. A jak jest naprawdę – cóż, możliwe, ze nikt tego nie wie, a już on najmniej. Tak, on wie zupełnie niewiele na opisany wyżej temat. Raz się uśmiechnie, by w chwilę potem soczyście przeklnąć.      Warszawa – Stegny, 12.04.2026r.    
    • _M_arianna_
      Gna remu bumerang.

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      I milin śnili mi.  
    • Nata_Kruk
      kwiecień 1940

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      @Berenika97... przejmujący, pięknie ubrałaś przemyślenia w słowa... to pamięć po tamtym czasie, po prostu. Brawo za ten wiersz.! Hej.. pokojowo i ze słońcem.. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...