Na studni dnie

[Sory za błędy]

Nie runął mur twierdza z obrony odarta
Nurkując w dół spadła klątwa od czarta
Skarcona krew portal ocalenia 
Obmywa brzeg rozbija o klif ostatnie tchnienia
Znużył  mnie sen spętany w obojętność 
Przenikam przez dzień ubierając go w codzienność
I tu licho u cienia szuka swej zabawy 
Nie ustąpi we mnie pozamienia bym zwątpieniem się zadławił
Na szlaku leśnym tym dla mnie pomyślnym
Uwija mleczną smugę mętlik w moje myśli
Tak mnie oddala odrywa od mej skóry
Dusza była wyblakła na stan ducha natury 
Zimne puste mury zapomną ocalenia
Kamienne serce na danie dziury z kamienia 

Edytowane 10 Marca 2019 przez Sory za błędy (wyświetl historię edycji)

[Marlett]

a nie ;

na dnie studni ?

[Sory za błędy]

Na dnie dni stu

[Roklin]

Wybacz, ale za dużo metaforyki, pogubiłem się w tym. Lepiej zaczynać od prostszego, zrozumiałego języka. 

Inwersja to taki sam środek jak inne, ale w tym tekście sprawia, że staje się on całkiem przejaskrawiony. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O co tu chodzi? 

 

No i fatalna, łopatologiczna rytmika. 

Przykro mi, że tak ostro, ale tekst bardzo słaby. 

Edytowane 10 Marca 2019 przez Roklin (wyświetl historię edycji)

[Sory za błędy]

Ok dzięki całość to rozchwianie emocjonalne życie to studnia 

 

Drugie to opis miejsca w którym się zabije 

 

A trzecie to kompletny ze mnie a amator nie znam się na tym jak to ma być sklejone to taki psychicznie chory wiersz :-)