rozmowy z lustrem - zmiana

[Leszek]

od rana czeszę przed taflą uśmiech 
tête-à-tête-owi to też się podoba 
od ideału daleki lecz ujdzie 
w bylejakości zatuszował 
i niepogodę i zziębnięte ręce 
w złoto zamieniał wszystko ze szczętem 

ty tam no powiedz czy to takie proste 
interlokutor ubrany w grymas 
wspomina czasy upadków i potknięć 
pragnie negować już nawet zaczyna 
ale nie może ze śmiechu pęka 
insynuuje że się nad nim znęcam 

w kontorsji przeszłej pragnął zostać 
ale zamieniał się w zamyśleniu 
wyraz w pogodny i pierzchła troska 
nieznaną siłę poczuł demiurg 
teraz chichrają się wzajem do sera 
w przemijających kafeteriach

Edytowane 28 Lutego 2019 przez Leszek (wyświetl historię edycji)

[jan_komułzykant]

ciekawe spotkanie z przeszłością - chyba (tak mi się przynajmniej wydaje) i alter ego.

Ciekawy wiersz, wywołuje chęć podobnej przygody u czytającego :)

Jedna uwaga, czy nie powinno być?

"tête-à-tête-owi"

Pozdrawiam.

[iwonaroma]

z lustrem zawsze ciekawie :) 

 

a czy czcionka nie mogłaby być ciut większa, by ócz nie nadwyrężać ? :)

[beta_b]

Dobry tekst Leszku, wyraz akceptacji.

Ja też, bywa, uśmiecham się do lustra i myśli które przepływają. bb

.

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak to jest Janku, że człowiek patrzy, a nie widzi, że przy kopiowaniu jedno  tête się zgubiło. :) Spodobało mi się, że wiersz wywołał u Ciebie chęć zaznania podobnej przygody. :)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mówisz i masz ciut większą. :) Dziękuję za poczytanie. :)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W życiu taka akceptacja, według mnie, jest najważniejsza. Bo przy nie akceptacji zewnętrznego świata, można zawsze zwinąć się w sobie, a przy braku akceptacji siebie, to trudno jest gdziekolwiek od tego uciec. :)

[Jacek_Suchowicz]

 

już wygramolił nieuczesany

i tego w lustrze wziął za wilka

że tete a tete – przyłóż do rany

lecz vis a vis drze się pomyłka

 

nie wszystko dobre co z wierzchu piękne

i bylejakość zda się tuszować

się powkradały rytmy zmarznięte

i rym jak gdyby traci swój powab

 

interlokutor ciepłym uśmiechem

docenia pióra rzadkie podrygi

także facecji wiaterek lekki

i to znęcanie jakże na niby

 

nikt się nie chichra szanowny Panie

najwyżej spojrzy z politowaniem

pozdrawiam

[Leszek]

Ponieważ nie wiem Jacku co odpowiedzieć, to tylko się uśmiechnę. :)

[Nata_Kruk]

Jak tu pominąć taki wiersz... "Rozmowy z lustrem" w Twoim wydaniu pozwalają kluczyć pomiędzy słowami.
Bogate słownictwo, no i.. lustro naprzeciw.. zdwaja wyobraźnię. Świetnie ujęte.
Pozdrawiam.

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tym milej, że udało Ci się nie pominąć i pokluczyć między słowami. :)