Głęboka Prostota

[Klaudia Gasztold]

 

Uwielbiam to uczucie 
Zmywam makijaż
Ubieram zwykłe czarne leginsy
Pozbawione zbędnych etykietek
Koszulę wkładam do szuflady 
Lekko wyrwanej z zawiasów
Zwiewna biała koszulka idealnie na mnie leży
Włosy czeszę w malutki kucyk na czubku głowy
Wyglądam wtedy jak dziecko
Lepiej mi w twarzy dziecka
Jak każdej poetce 

Omijam bałagan panujący w salonie 
Pokój gościnny zamknięty od wczoraj 
Woda na herbatę daje o sobie znać
Uwielbiam uczucie głębokiej prostoty
Nic mnie tak nie cieszy 
Jak poranna bułka zamoczona w ciepłym mleku
Te sielskie chwile są wyżej od palm i kokosów 
Od kamer i autografów
Ja się nie zniżam do poziomu arystokracji
Marmur porcelana złoto rzeźby pomniki
No właśnie
Najważniejszy jest ten ostatni kamienny pomnik 
On zamyka wszystkie bogactwa 
Pozostawiając ciszy swój czas

Klaudia Gasztold

[Stary_Kredens]

palmy i kokosy dla kogoś są szarą rzeczywistością, a i w łeb można oberwać, to tak na marginesie choć kokos jest rzeczywiście synonimem bogactwa, a bogatemu często palma odbija , to też fakt. Czy to prostota , czy raczej wyluzowanie , chwilowe zresztą może z prostotą nie mające nic wspólnego. Koniec wiersza bardzo poważny - memento mori, ale póki co bogatym fajnie być, można pozwolić sobie na prostotę tak z  fanaberii

pozdrawiam Kredens

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sorki, 

cały wiersz miał być zaprzeczeniem.

Pogarda to rodzaj wyższości. A wyższość się rodzi z deficytu. Nie kupuję. bb