Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zabroniona miłość

Нестор Німцов
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Нестор Німцов

Нестор Німцов

Opublikowano
Opublikowano

Samotnia brzoskwinia za płotem w obcym ogródku,

Przyciągający i nieosiągalny smak!

Ja ręce wyciągam, niestety – bez żadnego skutku,

Bowiem, co ja robię w tej chwili coś nie tak…


Może wtedy, gdy się zamknie Słońca oko,

Gdy śpią właściciel i ostre psy-strażnicy,

Przeskoczę pręż plot, poruszając północny spokój.

Zeby napić się sokiem brzoskwini z sąsiedniej ulicy?

2
Roklin

Roklin

Opublikowano
Opublikowano

Przypomina mi to starą i znaną przypowieść biblijną. Ładna opowieść.

Natomiast należałoby moim zdaniem poprawić ostatni wers pierwszej strofki, bo jest bardzo niezgrabny.

Ale ten obraz, będący w istocie pożądaniem, jest bardzo zmysłowy i mocno oddziałuje na wyobraźnię. Zwłaszcza o tej porze roku.

jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

Jak by nie kombinować, wszystko tu jest wprost i bezpruderyjnie. Można powiedzieć - i bardzo dobrze. Niestety, problem w tym, że wiersz opisuje najzwyklejszy zamach na czyjeś drzewko - owocowe!

Do tego, być może za chwilę, dojdzie do zaplanowanej z premedytacją kradzieży.

Przykro mi, nie pochwalam, nawet "na niby", bo to malo wychowawcze jest, moim zdaniem.

I nic, że to tylko wiersz.

No właśnie, tym bardziej. Bo akurat tutaj brak jakiejkolwiek refleksji, jakby to było normalne:

"mam chęć - biorę. Nie teraz, to w nocy. A co dalej?

,:(

Przykro mi, poprzedni Twój wiersz bardziej mi sie podobał.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      O wypaleniu

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @KOBIETA nie zgubcie się wszechświat to continuum czasu i przestrzeni , lepiej tego nie zaburzyć
    • KOBIETA
      O wypaleniu

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Radosław   o tak

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ale jaka … wciągająca…
    • Alicja_Wysocka
      Poeta i niezapominajki (baśń)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      To opowieść o cierpliwości, która nie żąda natychmiastowych cudów. O pracy serca, która nie zawsze przynosi kwiaty od razu, ale kiedy już zakwitną, są prawdziwe. Bardzo poruszyła mnie ta cisza ogrodu i moment, w którym słowo okazuje się jedynym możliwym gestem. Historia o odzyskiwaniu radości bez zawłaszczania. O ogrodzie, który zakwita dopiero wtedy, gdy ktoś umie przy nim po prostu być.   Masz pióro, które umie czekać, nie przyspiesza tam, gdzie trzeba pozwolić czytelnikowi iść własnym krokiem. To pióro pracowite jak ten ogród: najpierw cisza, potem wysiłek, potem dopiero cud - nie na pokaz, tylko do przeżycia.   Niezapominajki zostają ze mną długo po lekturze, odkładam tę baśń jak książkę, i zamykam ją uśmiechem.
    • bazyl_prost
      Może:

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      to tak globalnie?
    • Bogdan Tęcza
      Pióro feniksa

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja.   W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia.   Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą.   Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy.   Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i  bez kary za winy.   Bogdan Tęcza.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...