Zgłoś

@Robert Witold Gorzkowski   Robercie - czytam i wyobrażam sobie tę drogę przez knieje, słyszę buksujące koła, widzę łanie wybiegające na polanę. A potem ten mostek, stawy spowite zimą, i nagle - kolumny, portyk, dwór. Wiersz nie płacze nad ruiną, nie krzyczy o stracie. Najbardziej boli obojętność świata na czyjąś historię. "Pies nie zaszczeka, kot się nie przemknie" - te dwa zdania mówią wszystko. A "stara narzuta mu w sercu tęchnie" to niesamowity obraz.   Gładczyn Szlachecki - miejsce, o którym napisałeś  piękny wiersz!  Może to początek ocalenia.  Pozdrawiam. 

@violetta dziękuję:), tak, bardzo zimno

Oj zimna wiosna wyjątkowo:)

@APM   "Co jeszcze? nie wiem"  –  ja również. :))) 

@Łukasz Jurczyk   Połączyłeś w tej części brutalny naturalizm z głęboką psychologiczną traumą.   Akcja dzieje się w namiocie. Fenicjanka jest najpewniej markietanką a spotkanie to transakcja.   W wierszu wyczuwa się fizjologię i zmysłowość. Kobieta pachnie "potem i żywicą". To zapach ciężkiej pracy, podróży, ale paradoksalnie dla narratora staje się wspomnieniem dzieciństwa.   "Jej piersi miały konsystencję błota po ulewie" - niesamowicie oryginalne. To spotkanie to nie tylko akt fizyczny, to również seans terapeutyczny - ucieczka od koszmaru wojny. Fenicjanka "uczy go znikać". Narkotyk odcina go od bólu tu i teraz, ale przynosi gorzkie wizje. Wraca trauma wojenna - wizja brata idącego przez ogień. Narrator żyje, jego brat zginął- czuje ogromne poczucie winy -   aż pęka - płacze.     Ostatnia strofa to brutalny powrót do rzeczywistości - Fenicjanki już nie ma, katharsis dobiegło końca, została moneta, która uświadamia, że wszystko odbyło się w ramach płatnej usługi. Potęguje to poczucie samotności.   Piękny wiersz!    Płaczem burzyłem płócienne ściany, obudzony o świcie w objęciach pustki, z opłaconą winą ocalałego.