Historia edycji

Budzik w pół przekleństwa, na drugie pół komunikat z radia:   UWAGA! ktoś domalował L w oznaczeniu składu na HEL   Odwołali, na wszelki wypadek. Pójdę pieszo - licząc pęknięcia  i przeskakując, na szczęście.   W kieszeni płaszcza jakiś list.   Kawiarka przypomina o powinnościach. Mleko dziś rozmowne - opowiada dowcipy z lat dziewięćdziesiątych. Aż zsiadło z wrażenia. Będzie czarna. Pod stołem zaś kot rozdaje karty do gry której nikt nie zna.   Za ścianą odkurzacz - stacja zagłuszająca. Chcą mnie zmylić, oszczędzić mnie chcą. Na ekranie komputera coś miga: <proszę_wskazać_wszystkie_wyjścia_awaryjne>   Co za bzdura…   Czy ten dzień już się wydarzył? Czy przesunął pomiędzy szufladami czasu, spisany upadł na dywan przy wersalce i przemknął do kieszeni płaszcza?   Weź odczytaj to teraz - jakieś kleksy po krawędziach…

Na wzgórzach radości posiały się słodkie pocałunki wiatru. Słowa pachnące kadzidłem, tętniące brzęczeniem pszczół. Na wzgórza podano róże w półmiskach błyszczących, w rozedrganej ulewie światła i pieśni. Rozlano czar jak żywiczny miód lipcowy, bezustanny szmer spokoju i beztroski. Na ustach pełnych rytuału mądrości tańczą lekko piękno i magia snują korowód nieuchwytnego świata. Gdzieś tutaj jest miejsce dla zwyczajnych ludzi, dla bijących życzliwością  serc, dla skromnej dobroci. Hosanna.  

@Berenika97 Pięknie napisany. Widać obydwoje mieliśmy wczoraj natchnienie od świtu lecz w swoich własnych światach literackich :)

@Berenika97 Dziękuję Ci, Ber. To fragment większej całości połączonej tematem dziedzictwa po poecie, zbyt długiej na raz, ale obiecuję kolejne elementy układanki :-)  @Charismafilos Prawda, bo wygrzebywał to, co pogrzebane... A obiecuję drugi podobny drobiazg para poetycki na temat schedy po poecie "SECOND HAND". dziękuję za to spostrzeżenie. Serdecznie Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu ukazuje zderzenia dwóch światów. Wiersz opiera się na silnym kontraście między zorganizowaną, zaawansowaną machiną wojenną a rdzenną, bliską naturze kulturą. Katapulta dla nieznajomej jest narzędziem nadludzkim - „łuk bogów” - coś niepojętego, zdolnego „zabić miasto”. Łuk kobiety to technologia prymitywna, rdzenna, indywidualna. Bardzo podoba mi się fraza "Wyjmuje swój łuk - drewno krzywe, ale śmierć prosta." Oba narzędzia przynoszą śmierć. Oboje posługują się różnymi językami, więc ich komunikacja opiera się na gestach, spojrzeniach i zmysłach. Kobieta dotyka dźwigni machiny jak „strun starego instrumentu”- wojna ma tu swoją własną, mroczną „muzykę”. Pojawiają się zapachy i dźwięki natury. Końcowa strofa - to wyraz dezorientacji i zawieszenia w czasie. Spotkanie wroga (lub obcego) twarzą w twarz na chwilę przed bitwą burzy w żołnierzu jego ramy pojęciowe. Ładne niedopowiedzenie. Piękny tekst!   Zniknęła w obozie. Czuć żywicę w dali. Zostałem przy dźwigni, niepewny i niemy. Nie wiem, czyśmy wojnę dzisiaj wywołali, Czy właśnie na zawsze z nią się rozstajemy.