[Tłumaczenie] J. Kilmer - Jak wiatr, co przeciw gwiazdom wieje

[Antoni Leszczyc]

JOYCE KILMER - JAK WIATR, CO PRZECIW GWIAZDOM WIEJE

[Alinie]

Przez jaki złego losu kaprys
znać jasny wzrok ma czasy srogie?
Czy stopy, co im w świetle tańczyć,
iść mają w żmudną, trudną drogę?

Wszak światło z Niebios, pełne, białe
rozproszyć może ziemi ciemność;
a łzy, w ukryciu wypłakane,
w obliczu wiecznej chwały zbledną.

Rzutki mozołu zaś i smutek,
co dmą je w twarz losu koleje,
takie bezsilne są i głupie,
jak wiatr, co przeciw gwiazdom wieje.

[Antoni Leszczyc]

Oryginał:

JOYCE KILMER - AS WINDS THAT BLOW AGAINST THE STAR

(For Aline)

Now by what whim of wanton chance
Do radiant eyes know sombre days?
And feet that shod in light should dance
Walk weary and laborious ways?

But rays from Heaven, white and whole,
May penetrate the gloom of earth;
And tears but nourish, in your soul,
The glory of celestial mirth.

The darts of toil and sorrow, sent
Against your peaceful beauty, are
As foolish and as impotent
As winds that blow against a star.

[Freney]

Metryczna poezja anglojęzyczna ma doprawdy dziwaczną specyfikę; jedni pomstują na ten język za jego prymitywizm (chociażby olbrzymie braki w nazywaniu prostych przedmiotów), inni chwalą za melodykę - nie wiadomo kogo słuchać; bardzo ciekawy eksperyment z porównaniem tłumaczeń :) widzę, że nikt nie miał śmiałości komentować - bo rzeczywiście trudno się odnieść. Może i ja spróbuję swoich sił?:

Jak wiatry dmące przeciw gwieździe

Z jakich kaprysów psotnych losów
jasne oczy chude oglądają dni?
a stopy, co obute w światło
tańczyć winny - w mozolną dal idą?

Lecz z nieb promienie pełnobiałe
mogą przenikać ziemskie spleeny;
zaś łzy chołubią w tobie chwałę
niebieskich rozświętowań w duszy.

Groty mozołu i żałości
na ciche twe miotane piękno
równie niemądre i bezsilne
są jak wiatr dmący przeciw gwieździe.